ง น้องสาวสองคนยังต้องใช้สินเดิมอีก เคราะห์ดีที่คนพบเจอเรื่องนี้คือนาง ถ้าเป็นเจ้าของร่างคนเดิม หลินซื่อคงต้องประสบชะตาถูก ‘ปลด’ เป็นแน่แท้
นางใจดีขนาดนี้ แต่ก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าจูซื่อเสิ่นจะสามารถทำได้ดุจเดียวกัน
นอกจากนี้ จากที่นางได้คลุกคลีกับจูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่น นางรู้สึกว่าคนทั้งสองไม่ใช่สตรีที่ดุร้ายเกรี้ยวกราดอะไร ถ้าย่าของหลิวไป๋ฮวามาอาละวาด พวกนางคงรับมือไม่ไหว
“คง…ไม่กระมัง” หลิวเอ้อร์เสิ่นไม่ใคร่แน่ใจ นางกล่าวว่า “สกุลจูไม่ใช่คนอื่นคนไกลเสียหน่อย ย่าของนางรู้แล้วจะดีใจก็ยังไม่ทัน แล้วจะเห็นแย้งได้อย่างไร?”
“เรื่องนี้มีอะไรน่าดีใจ? ซื่อหู่โดดเด่นเพียงนั้นเชียว?”
หลิวเอ้อร์เสิ่นหัวเราะขึ้นมาทันใด พลันหลุดปากพูดว่า “ซื่อหู่ไม่มีอะไร แต่ลูกพี่ลูกน้องของเขาเก่งกาจนี่นา ทั้งเรียนหนังสือ จับปลา ล้วนแต่เป็นคนมีความสามารถทั้งนั้น…”
แต่พอนางรู้สึกตัวก็รีบพูดกลบเกลื่อนทันที
ปราบพยัคฆ์พี่น้องเคียงบ่าเคียงไหล่ ออกรบบิดาและบุตรร่วมเคลื่อนพล[2] ลูกพี่ลูกน้องก็คือพี่น้องเหมือนกัน ไม่หวังร่ำรวยมั่งมีเงินทอง หวังเพียงให้มีหน้ามีตาด้วยสักหน่อยเท่านั้น ชีวิตจะได้ราบรื่นกว่าเดิมบ้าง
บอกเป็นนัยว่าในอนาคตเมื่อมีลูก เวลาเจรจางานมงคล หากมีอาที่เป็นบัณฑิตสักคน อำนาจต่อรองย่อมต่างออกไปอยู่แล้ว
เย่อวี๋หรานคิดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะคิดไปไกลถึงขั้นนั้น แผนการลึกล้ำมองการณ์ไกลถึงเพียงนี้ เห็นทีอีก
