จูซื่อหู่จะไปดูตัวด้วยเร็ว ๆ นี้
ฝั่งนี้นัดไว้ช่วงเช้า ฝั่งนั้นนัดไว้ช่วงบ่าย ตั้งใจให้เสร็จสิ้นในวันเดียว
“ครอบครัวพวกเขามีลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายหนึ่งคน” หลิวเอ้อร์เสิ่นกล่าว “ไป๋ฮวาลูกสาวของพวกเขาดีมากจริง ๆ เป็นแม่นางน้อยที่สุภาพเรียบร้อย กตัญญูรู้คุณยิ่งนัก มักช่วยพ่อแม่ทำงานอยู่เป็นประจำ…”
เริ่มจากชมเชยอีกฝ่ายยกใหญ่ ตามด้วยบอกว่าอีกฝ่ายเป็นสหายสนิทกับลูกสาวตนเอง ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นอย่างยิ่ง
เนื่องจากสนิทสนมกัน พวกนางจึงอยากออกเรือนให้ใกล้กันสักหน่อย จะได้ดูแลกันและกันได้
“พ่อแม่ของนางน่าคบค้าสมาคมด้วยหรือไม่?” เย่อวี๋หรานถาม
“หลิวเหวินเกินซื่อสัตย์ยิ่ง เมียของเขาก็เป็นคนจริงใจคนหนึ่ง” หลิวเอ้อร์เสิ่นเห็นว่าพูดมามากแล้ว ไม่มีอะไรให้ต้องปิดบังอีก จึงเล่าออกมา “แต่แม่ของหลิวเหวินเกินค่อนข้างร้ายกาจ นางลำเอียงรักลูกชายอีกคนมากกว่า ส่วนเมียเขา ในอดีต เพื่อที่จะได้คลอดลูกชายนั้นก็เคยคลอดยากมาก่อน กระดูกไม่ค่อยดี ฐานะครอบครัวด้อยกว่าพวกข้าเล็กน้อย แต่นอกจากเรื่องนี้ ครอบครัวพวกเขาก็ไม่มีข้อเสียอะไรอีก ดียิ่งนัก”
“เรื่องมงคลของหลิวไป๋ฮวา พ่อแม่นางสามารถตัดสินใจได้หรือ? อย่าให้พอถึงตอนเจรจากันเรียบร้อยแล้วย่าของนางก็โผล่มาเชียวนะ” เพียงนึกถึงงานมงคลของหลินซื่อ เย่อวี๋หรานก็ไม่อยากประสบอีกเป็นครั้งที่สองแล้ว
ครอบครัวเต็มไปด้วยปัญหา บิดาเข้าคุก มารดาถึงแก่กรรม พี่สาวยังเป็นคนไร้สมองคนหนึ่
