ั้น
นางยังได้ยินคนพูดกันว่าคนสกุลจูเตรียมจะพาทุกคนปลูกมันเทศไปด้วยกัน นั่นเป็นเรื่องที่คนธรรมดาทำกันเสียที่ไหน
อีกฝ่ายคงต้องเป็นโพธิสัตว์มาเกิด เป็นแม่พระ เป็นคนจิตใจดีงามแน่แล้ว
กล่าวถึงตอนท้ายก็เป็นที่แน่นอนแล้วว่าเรื่องที่หลิวเหล่าไท่ไปสืบหามาได้ก็คือเรื่องปลูกมันเทศหน้าหนาวนั่นเอง
เย่อวี๋หรานฟังถึงตอนท้ายก็นับว่าฟังจนเข้าใจแล้ว ฐานะครอบครัวสกุลหลิวเห็นได้ชัดว่าดีกว่าครอบครัวของจูเหล่าซาน แต่เพราะเหตุใดจึงไปต้องตาครอบครัวจูเหล่าซานเสียได้ ที่แท้คนเขาไม่ได้หมายตาครอบครัวจูเหล่าซาน แต่หมายตาครอบครัวของจูเหล่าโถวต่างหาก
ในเมื่อเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด เรื่องการปลูกมันเทศหน้าหนาวจะต้องมีสิทธิ์ร่วมด้วยแน่นอน
ก่อนหน้านี้ เย่อวี๋หรานยังบอกให้ลูกสะใภ้กลับบ้านเดิมไปส่งข่าว เพื่อแจ้งชื่อรับสิทธิ์ปลูกมันเทศ
เพียงแต่ไม่ว่าสกุลจูจะเตรียมการอย่างไร การปลูกมันเทศปีแรกนี้คงจำกัดวงอยู่ที่หมู่บ้านสกุลจู หมู่บ้านอื่น ๆ ได้รับสิทธิ์ปลูกเพียงไม่กี่ครัวเรือน
เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของแต่ละหมู่บ้านกุมอำนาจแจกจ่ายเอาไว้ในมือ สุดท้ายแล้วสิทธิ์นี้จะไปตกอยู่ในมือใครก็ไม่อาจทราบได้
แต่เย่อวี๋หรานทราบว่าไม่ว่าจะกุมเอาไว้อย่างไร นอกจากครอบครัวเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสจะได้สิทธิ์ไปแล้ว บ้านเดิมของพวกลูกสะใภ้ของนางย่อมไม่ตกหล่นไปแน่นอน
วกไปวนมาจนถึงขั้นนี้ ขาดก็แต่พูดว่า “หลานสาวข้าแต่งเข้าครอบครัวสกุลจูของพวกเจ้
