กว่า
ต่อให้ได้นอนหลับบนรถบัสมาแล้ว ผมก็ยังหมดสภาพอยู่ดี
‘อยากกลับห้องพักจะแย่แล้ว’
ผมลุกขึ้นจากที่นั่ง เดินออกห้องประชุมไปพร้อมกับคนอื่น ๆ และกำลังจะกลับหอพัก แต่แล้วผมก็ชะงักกะทันหัน
มือของผมกระตุก และใบหน้าก็ห่อเหี่ยวลง
“มีอะไรรึเปล่า?”
ไคล์หยุดเท้าและมองผม ราวกับสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงฉับพลันนั้น
เช่นเดียวกับโซอี้และเรย์มอนด์ ทั้งคู่มองผมคิ้วขมวด
ผมค่อย ๆ ยกศีรษะขึ้นมองโซอี้
“จริง ๆ แล้ว มีเรื่องหนึ่งน่ะ…”
มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับความเป็นความตายของผมเลยทีเดียว
“เรื่องอะไรล่ะ…?”
“คุณ”
ผมเลียริมฝีปากพลางจ้องมองโซอี้
“…พอจะมีขนมเหลือบ้างรึเปล่า?”
