ะงักและมองออกไปนอกหน้าต่าง
ดวงตากลวงโบ๋คู่หนึ่งกำลังจ้องตรงมา ตัวผมแข็งค้างอยู่กับที่
“….อ่า”
หญิงชรายืนอยู่ข้างนอกหน้าต่าง กำลังมองผมจากด้านล่าง ตะเกียงของเธอยกสูงขึ้นขณะมองตัวผม
ความหวาดกลัวอันเงียบงันเข้าเกาะกุมทรวงอก พลางถอยหลังไปหนึ่งก้าว
‘งั้นก็ไม่ใช่เสียงปลอมหรอกเหรอ? เสียงเท้าพวกนั้นเป็นของจริง? แสดงว่าเธอถอยไปจริง ๆ จนลงไปยันชั้นล่าง? แต่มันเร็วมากเลยนะ…’
ผมรู้สึกได้ว่าริมฝีปากของตัวเองสั่นระริกขณะถอยหลังไปอีกก้าว
“อ่ะ? อึ่ก…!”
แต่ในจังหวะนั้นเอง ผมสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างบริเวณข้อเท้า ซึ่งทำให้ผมสะดุดหงายหลัง
กองขยะช่วยรองรับแรงกระแทกไว้ได้ แต่เมื่อเหลือบตาลงมองดูว่าตัวเองสะดุดเข้ากับอะไร ความรู้สึกจุกก็พุ่งขึ้นมาถึงลำคอ— ผมจ้องมองสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นมือเหี่ยวย่นและแห้งกรังข้างหนึ่ง
มือ…?
“โ-โอ้ เชี่ย”
ยิ่งมองมันก็ยิ่งมั่นใจ หัวใจของผมเต้นแรงมากจนแทบจะกระแทกกับกระดูกซี่โครง ให้ความรู้สึกราวกับว่ามันพยายามจะดิ้นหนีออกมา
ทว่ายังไม่จบเพียงเท่านั้น
เมื่อมองดูมือข้างนั้นอย่างละเอียดแล้ว ผมก็เห็นชุดสูทหน้าตาคุ้น ๆ และแม้ว่าทุกส่วนในร่างกายจะกรีดร้องบอกให้หนีไป แต่ผมก็ยังเอื้อมไปแหวกขยะท่วมศพออกไปเพื่อเปิดเผยรูปลักษณ์ของร่างนั้น
“นี่มัน…”
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าหลังจา
