หรอก พวกเธอคุมสติกันได้ และถ้าดูจากความแข็งแกร่งของความผิดปกติที่พวกเธอต้องรับมือแล้ว ปฏิกิริยาของพวกเธอก็ถือว่าเข้าใจได้อยู่ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าสมบูรณ์แบบ เพราะยังมีอีกหลายจุดที่พวกเธอทั้งสองคนมองข้ามไป…”
หลังจากนั้น หัวหน้าทีมก็ทำการวิเคราะห์จุดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทั้งหมดที่ได้มาจากกล้องติดตัว
เขาลงรายละเอียดทุกสิ่งที่พวกเขาทำพลาด พร้อมกับเสนอแนะสิ่งที่พวกเขาควรทำ
มันคือช่วงเวลารีวิวหลังจบงานดี ๆ นี่เอง
แต่ทุกข้อมูลในการพูดคุยก็ค่อนข้างมีประโยชน์กับผมอยู่เหมือนกัน ผมได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นเล็กน้อยเกี่ยวกับวิธีการทำงานและสิ่งที่ไม่ควรทำเมื่อออกปฏิบัติการสำรวจ
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ…
‘ทำไมฉันมาอยู่ตรงนี้ล่ะ?’
ผมพยายามทำความเข้าใจกับคำถามนี้อย่างหนักหน่วง
ตั้งแต่ต้นจนจบ หัวหน้าทีมพูดคุยเฉพาะกับไคล์ โซอี้ และเรย์มอนด์เท่านั้น เขาไม่แม้แต่จะมองหรือพูดกับผมเลยสักครั้งเดียว
ผมรู้สึกงงเป็นไก่ตาแตก
‘สรุปแล้ว…? ฉันทำอะไรผิดรึเปล่า?’
ผมหาคำตอบไม่ได้ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปครึ่งชั่วโมง
“ทีนี้ก็ตาคุณแล้วล่ะ”
เมื่อสายตาของหัวหน้าทีมตกลงมา ผมก็เริ่มเกร็งโดยไม่รู้ตัว ราวกับคาดการณ์ได้อัตโนมัติว่าจะได้ยินอะไรสักอย่างจากเขา
แล้วผมก็ได้ยินจริง…
“คิดอะไรอยู่ถึงได้พิมพ์คำว่าฆ่าฉันเนี่ย? ผมเข้าใ
