แกร็ก—
ฝ่ามือพับแล็ปท็อปปิดลง ผมสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างเงียบเชียบ
แอปมันทำให้ผมตื่นเต้น คันไม้คันมืออยากจะเริ่มเกมใหม่เสียเดี๋ยวนี้ แต่ผมก็รีบหยุดความคิดนั้นเอาไว้
ผมไม่ได้อยู่ในสภาพที่พร้อมจะเริ่มทำเกมใหม่
อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้
ความหนักหน่วงจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เริ่มถาโถมลงมา ความเหนื่อยล้าเริ่มตามตัวผมทัน
เปลือกตาแทบจะยกไม่ขึ้นขณะเลื่อนแล็ปท็อปกลับลงสู่กระเป๋า ผมลุกขึ้นจากที่นั่ง
‘ฉันต้องทนอีกหน่อย เพราะอีกไม่นานเราก็น่าจะได้กลับกิลด์กันแล้ว ไว้ค่อยไปนอนตอนนั้นเอาก็ได้’
สำหรับตอนนี้ การอดทนไปก่อนเป็นทางที่ดีที่สุดของผม
“อ๊ะ เซธ! อยู่นี่นี่เอง”
“หืม?”
ทันทีที่ลุกขึ้นยืน ผมก็ได้ยินเสียงของไคล์
เมื่อหันศีรษะไปก็เห็นเขาตรงดิ่งมาทางผมตั้งแต่ไกล อีกทั้งผมยังสังเกตเห็นโซอี้ยืนอยู่ข้างหลังเขา เคียงคู่กับผู้ชายอีกคนที่ผมจำหน้าได้แต่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขามากนัก
‘จะว่าไป ตอนที่อยู่ในนั้น ตาของเขาเป็นสีแดงไม่ใช่เหรอ? แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว…’
มันเป็นสกิลอะไรสักอย่างหรือเปล่านะ?
“นายไม่เป็นไรใช่ไหม? รู้สึกเจ็บตรงไหนรึเปล่า? ไหล่เป็นยังไงบ้าง?”
“…เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเองแหละ”
นั่นน่ะโกหก
มันเจ็บเหมือนกับตกนรกทั้งเป็น แต่โชคดีที่ได้รับรักษาเรียบร้อย และผมก็ทานยาแก้ปว
