ดเข้าไปแล้วด้วย ถึงแม้ตอนที่ออกมาจากรอยแยกประหลาด อะดรีนาลีนจะทำให้ผมลืมความเจ็บปวดไปจนหมดสิ้น
ทว่าไม่นานนัก ความเจ็บปวดก็ย้อนกลับมาเล่นงาน
หากไม่ได้เจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนมาช่วยเอาไว้ ผมคงจะสลบเหมือดเพราะเสียเลือดมาก และก็คงถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลสักแห่งแล้ว
นั่นคงจะเป็นปัญหาพอสมควรเลยล่ะ
‘ดีนะที่มีคนฮีลเป็นอยู่ด้วย’
“เขาบอกมาว่าอีกไม่กี่วันก็น่าจะขยับแขนได้คล่องแล้วน่ะ แล้วตอนนี้ก็ไม่ได้เจ็บมากเท่าไหร่ด้วย ฉันน่าจะใช้แขนได้แบบไม่มีปัญหานะ”
ก็…
อย่างน้อยก็จนกว่ายาแก้ปวดจะหมดฤทธิ์นั่นแหละ
“งั้นหรอกเหรอ ดีแล้วล่ะนะ”
ไคล์คลี่ยิ้มออกมา สีหน้าดูโล่งอกโล่งใจ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้กะทันหันและชี้ไปที่ชายผู้ยืนอยู่ข้างหลังเขา
“จริงด้วยสิ ฉันลืมแนะนำเขาให้นายรู้จักแฮะ แต่ฉันว่านายน่าจะพอคุ้นหน้าบ้างแล้วล่ะเพราะเขาอยู่กับเราตอนสำรวจด้วย เขาชื่อเรย์มอนด์ เป็นคนที่ยึดถือบัญญัติ ‘ฮันเตอร์’ น่ะ”
บัญญัติฮันเตอร์…?
ราวกับรับรู้ได้ถึงความมึนงงของผม ไคล์จึงอธิบาย
“เขามีพลังในการตรวจจับพวกความผิดปกติกับคนได้น่ะ สรุปแบบสั้น ๆ ก็ประมาณนี้นี่แหละ”
“อ๋อ”
ฟังดูเจ๋งดีแฮะ
แต่แล้ว… พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในโลกประหลาด ริมฝีปากของผมก็กระตุก
ถ้าเขาสามารถตรวจจับความผิดปกติได้
