แล้วทำไมเขาถึงปล่อยให้ผมอยู่กับชายบิดเบี้ยวตามลำพังล่ะ?
…หรือว่าเป็นเพราะเขาตรวจจับมันไม่ได้?
“อย่าไปถือสาสีหน้าของเขาเลยนะ เรย์มอนด์ ปกติเวลาเหนื่อยเขาก็ทำหน้าแบบนี้แหละ”
“เอ๊ะ…?”
ผมมองหน้าไคล์แบบไม่รู้จะพูดอะไร หมอนี่พล่ามบ้าอะไรออกมาเนี่ย หมายความว่ายังไงที่ว่าผมทำหน้าแบบนี้ตอนเหนื่อย? ทำหน้าตาแบบไหนวะ?
“เห็นไหม? เขาก็แค่เหนื่อย…”
“อะไร—”
“ช่างเถอะ”
จู่ ๆ ใบหน้าของไคล์ก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขณะหันความสนใจมาทางผม พร้อมด้วยรอยยิ้มที่เลือนหายไป
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขา คำพูดที่กำลังจะหลุดออกจากปากก็ขาดช่วง ผมมองเขากลับประมาณว่า นายต้องการอะไร?
“นายกลับมาได้ยังไง? เท่าที่ฉันได้ยิน ชายบิดเบี้ยวนั่นเดินลงบันไดไปจนสุดเลยนะ นายผ่านมันมาได้ยังไงกัน?”
ไม่ใช่แค่ไคล์เพียงคนเดียวที่ดูสนใจ ข้างหลังไหล่ไคล์มีโซอี้ที่แอบมองอยู่ เธอพยายามทำเป็นไม่สนใจแต่เห็นได้ชัดเลยว่าอยากใส่ใจ เช่นเดียวกับเรย์มอนด์ สายตาของเขาจับจ้องตัวผม
“อ้อ”
แสดงว่าพวกเขายังไม่รู้สินะ
ก็สมเหตุสมผลอยู่ เพราะไม่นานหลังจากตอนนั้น พวกเขาทุกคนโดนลากไปสอบสวนกันหมด
หากเป็นสถานการณ์ปกติ ผมคงอธิบายให้เขาฟังไปแล้ว แต่ในวินาทีนี้ แค่จะลืมตาค้างยังยากเลย
ฝ่ามือยกขึ้นปิดปากที่กำลังหาว ผมพาดสายสะพาย
