กระเป๋าขึ้นบ่าและหันหลังกลับ
“เรื่องนั้น… นายไปถามหัวหน้าทีมกับหัวหน้าแผนกเอาเองเถอะ ฉันไม่อยากนึกถึงมันเท่าไหร่ ไว้คราวหลังแล้วกันนะ”
“ไม่สิ เดี๋ยวก่อน…!”
“เอาไว้ทีหลังเน้อ”
ผมยกมือขึ้นและเดินเมินไคล์แม้ว่าเขาจะตะโกนเรียกก็ตาม โชคดีที่เขาไม่ได้พยายามวิ่งตามมา ไม่อย่างนั้นเรื่องราวคงยุ่งยากกว่าเดิมเป็นแน่
‘โทษทีนะ แต่ตอนนี้ฉันไม่ไหวจริง ๆ’
ผมไม่ได้โกหกเรื่องที่ว่าตัวเองจะเล่าให้พวกเขาฟังว่าจัดการกับชายบิดเบี้ยวได้ยังไง แต่ก็อย่างที่บอกไปนั่นแหละ ผมแทบจะฝืนสังขารไม่ไหวแล้ว
“กาแฟ”
เสียงพึมพำแว่วออกมาภายใต้ลมหายใจ ผมมุ่งหน้าไปยังโซนครัวที่ตั้งขึ้นมาชั่วคราวและสังเกตเห็นขวดโหลกาแฟแบบผง ผมหยุดนิ่ง สายตามองดูผงกาแฟที่เหลืออยู่หนึ่งในสี่ของขวดโหล ผมเทมันทั้งหมดลงในแก้วใบหนึ่ง เติมน้ำร้อนสักหน่อย แล้วคนมันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจิบเข้าไป
ผมเม้มริมฝีปาก พลางจ้องมองแก้วในมือของตัวเอง
“…ฉันเริ่มจะเข้าใจบ้างแล้วล่ะ”
