ณ วินาทีที่เซธล้มลง ดวงตาทุกคู่ล้วนจับจ้องไปยังร่างบิดเบี้ยวที่หยุดการเคลื่อนไหว
ศีรษะของมันค่อย ๆ หันไปทางจุดที่เซธอยู่ รอยยิ้มฉีกยาวอันเบี้ยวบิดเริ่มจางหาย
เอี๊ยด!
พื้นไม้ลั่นเสียงภายใต้แต่ละย่างก้าวขณะที่มันคืบคลานเข้าหาเซธ รอยยิ้มของมันบัดนี้แทบเลือนหายไปจากใบหน้าจนหมดสิ้น
ไคล์ทำได้เพียงจ้องมองร่างนั้นพร้อมกับกลั้นลมหายใจ
ฝ่ามือของเขาชุ่มเหงื่อโชก และเขารู้สึกได้ว่าหัวใจของตัวเองเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ความตึงเครียดพุ่งสูงขึ้นขณะที่คอยตามติดร่างนั้นด้วยสายตา
‘มันจะได้ผลรึเปล่า? ไอเดียของเซธใช้ได้ผลจริง ๆ ใช่ไหม…?’
ไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่าชายบิดเบี้ยวจะยอมปล่อยพวกเขาไปแม้ว่าเซธจะตายแล้วก็ตาม
ไคล์ไม่รู้อีกด้วยว่าทฤษีของเซธเกี่ยวกับเกมจะจบลงพร้อมเจ้าตัวนั้นถูกต้องหรือไม่ ไคล์เพียงแค่ยอมทำตามเพราะเขาเชื่อใจเซธ และหลังจากวิเคราะห์สถานการณ์แล้ว เขาเองก็มีความเอะใจอยู่ว่าเซธคิดถูก
แม้เขาจะไม่รู้ว่าทำไมเซธถึงตกเป็นเป้าหมายของความผิดปกติตัวนี้ แต่จากสิ่งที่เขาเห็นมา มันไม่ได้บ่งชี้ว่าทฤษีของเซธนั้นผิด
นั่นเป็นเหตุผลที่เขายอมทำตาม
ด้วยสภาวะปัจจุบัน เซธจึงไม่ต่างอะไรจากคนที่ตายไปแล้ว ทั่วทั้งร่างกายถูกแช่แข็งไว้ในห้วงเวลา
‘ตอนนี้เขายังโอเคอยู่ แต่
