ถ้าอยู่ในสภาพนี้นานเกินไปมันก็เป็นอันตรายได้เหมือนกัน’
ไคล์รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย
สกิลนี้ต้องใช้สมาธิอย่างมาก และแม้แต่ในตอนนี้ เขาก็ยังคงใช้ความนึกคิดควบคุมมันให้คงอยู่ ไคล์ไม่รู้ว่าตัวเองจะรักษามันไว้ได้นานแค่ไหน แต่เขาก็ต้องพยายาม
เพื่อให้ทุกคนรอดชีวิต เขาต้อง—
ฉูด!
“——!”
โลหิตพลันพุ่งกระฉูดเปรอะทั่วพื้น ใบหน้าของไคล์เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าเมื่อเขามองลงไป เห็นชายบิดเบี้ยวกำลังกดนิ้วยาวแหลมคมลงบนร่างเซธ
‘ไอ้สารเลว! ฉันจะ—!’
ไคล์กัดริมฝีปากเต็มแรง ร่างกายสั่นเทิ้มทุกสัดส่วน เขาเกือบจะยับยั้งไม่ให้ตัวเองก้าวไปข้างหน้าไม่ไหวแล้ว
ไม่ว่าอย่างไร มันก็เป็นเรื่องยากสำหรับเขา
ยากมากจริง ๆ สำหรับเขา ที่จะรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อ…
“อ๊ากกกก! เจ็บเกินไปแล้ว!!”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเซธดังระงมไปทั่วห้อง
“ม-มันเจ็บ… เจ็บมาก…!”
ในฐานะที่เป็นคนใช้สกิลใส่เซธ ไคล์รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ที่เซธจะกรีดร้อง ชายบิดเบี้ยวเป็นเจ้าของทุกประโยค… ซึ่งเป็นอีกครั้งหนึ่งที่มันพยายามหลอกล่อพวกเขาให้พูดออกมา
‘อดทนไว้ ฉันต้องทนเอาไว้…!’
เมื่อรู้สึกถึงความชื้นที่ไหลซึมลงมาตามคาง ไคล์ก็ใช้แขนเช็ดมันออก ขณะที่เล็บของเขาจิกเข้าไปในฝ่ามือ
ดวงตามองไปทางซ้
