าย เห็นโซอี้กับเรย์มอนด์กำลังจ้องชายบิดเบี้ยวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ราวกับสัมผัสได้ถึงการจ้องมองจากเขา สายตาของพวกเขาสบกัน เรย์มอนด์ยกมือขึ้นทำสัญญาณ ‘หยุด’
ไคล์อ้าปาก แต่โซอี้รีบวางมือทับบนริมฝีปากของเธอทันทีพร้อมกับชี้ไปทางบันได จากนั้นเธอก็เริ่มทำสัญญาณมือเป็นทอด ๆ ที่ไคล์สามารถเข้าใจได้
‘มันกำลังทดสอบพวกเรา เงียบไว้ ออกด่วน’
“อ๊ากกกก—!”
เสียงกรีดร้องของเซธยังคงดังก้องอย่างต่อเนื่อง ไคล์รู้สึกตัวว่าเล็บของตนจิกเข้าไปในฝ่ามือลึกลงเรื่อย ๆ เขามองร่างเซธด้วยดวงตาแดงก่ำ
ไคล์รู้ว่าเซธยังคงมีชีวิตอยู่
ชายบิดเบี้ยวทำเพียงแทงเข้าที่หัวไหล่ บาดแผลนั้นไม่ได้ร้ายแรงถึงสาหัส
แต่ใครจะพูดได้เต็มปากล่ะว่ามันจะหยุดแค่นั้น?
ถ้าเกิดว่าพวกเขาจากไปแล้ว มันตั้งใจว่าจะเก็บงานเซธให้จบของจริงล่ะ?
‘ฉันยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด’
ทางกิลด์มีระบบการทำงานที่มีประสิทธิภาพ ไคล์จึงคาดการณ์ว่าป่านนี้กำลังเสริมควรจะมาถึงได้แล้ว ฉะนั้น การที่ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของกำลังเสริมก็แสดงว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นข้างบนแน่นอน
ไคล์หันกลับไปสนใจโซอี้และเรย์มอนด์
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์
[พวกนายไปเถอะ ฉันจะอยู่ตรงนี้เอง ไปเช็กดูว่าเกิดอะไรขึ้นข้างบน เดี๋ยวทางนี้ฉันจะเฝ้าไม่ให้เขาเป็นอะไ
