ไป ฉันยังพอมีเวลาอีกนิดหน่อย”
พวกเรานัดหมายการออกเดินทางตอนประมาณสิบโมงเช้า และตอนนี้มันเพิ่งจะแปดโมง ผมจึงเหลือเวลาสองชั่วโมงในการตัดสินใจ
“…..”
หรือไม่ ผมก็คิดแบบนั้นน่ะนะ
ทว่าเมื่อเดินเข้าไปในห้องทำงานและเห็นร่างนอนหมดสติแผ่อยู่บนพื้น ผมถึงกับต้องหยุดนิ่งและประมวลผลสิ่งที่เห็นเบื้องหน้า ก่อนจะขยี้ตาตัวเองและมองดูอีกครั้ง
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
มันมีคนสลบอยู่ในห้องทำงานของผมจริง ๆ
“เชี่ยอะไรเนี่ย?”
ผมมองไปรอบ ๆ คาดหวังกึ่งหนึ่งว่าจะมีทีมงานถือกล้องกระโดดขึ้นมาตะโกนว่า ‘โดนเข้าแล้วสินะ!’ แต่ก็ไม่มีใครโผล่ออกมาเลย ความเงียบสงัดยิ่งทำให้บรรยากาศประหลาดเข้าไปใหญ่
ณ ตอนนั้นเองที่ผมเห็นภาพวาด
มันนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นข้าง ๆ ร่างของเขา
“อ่า…”
ผมถอนหายใจพลางมองชายคนนั้นอีกครั้ง
‘จริงด้วย… เขาเป็นคนแปลก ๆ เมื่อวานไม่ใช่หรอกเหรอ? อย่าบอกนะว่าเซนส์ฉันถูกจริง ๆ น่ะ?’
เขาพยายามจะบุกรุกเข้ามางั้นเหรอ?
ผมมองสำรวจภายในห้อง ไม่มีอะไรดูผิดปกติ ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ข้าวของทุกอย่างดูเหมือนจะไม่ได้ถูกแตะต้อง
แล้วแม่งเป็นไปได้ยัง—
“ฮิฮิฮิ”
ทันใดนั้นเอง เสียงหัวเราะดังระงมทั่วทั้งห้อง ผมหันขวับไปทางภาพวาด และเห็นศีรษะหนึ่งผุดขึ้นจากมัน
“หนูสนุกมากเลยค่ะ~”
“สนุกเหรอ…?”
“อื้ม”
ม
