่านไปสองชั่วโมงแล้วตั้งแต่ที่เจอไคล์ครั้งล่าสุด แต่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
ผมอยู่กับวาทยกรแค่ไม่กี่นาทีเองนะ!
เว้นแต่ว่า…
‘เวลาในโรงละครมันไม่เท่ากับที่นี่!’
“เดี๋ยวนะ ทำไมเหงื่อท่วมขนาดนั้นล่ะ? ไปออกกำลังกายมารึไง?”
“หะ? อ๋อ…”
จริงด้วย เหงื่อพวกนี้…
ผมจะอธิบายยังไงดี?
เออ เอาออกกำลังกายนั่นแหละ น่าจะใช้ได้มั้ง
“ใช่ ฉันออกกำลังกายอยู่”
“…เวลานี้เนี่ยนะ? เอาจริงดิ? คนอย่างนายออกกำลังกายเป็นกับเขาด้วยเหรอ?”
สีหน้าของเขามันฟ้องชัดเจนเลยว่า ไม่เชื่อผมเลยสักนิดเดียว
และนั่น…
มันก็แอบเจ็บอยู่นะ
“อา ช่างเถอะ ไปเปลี่ยนชุดซะ นายมีเวลาห้านาทีก่อ—”
“เฮ้ ไคล์ อยู่ในนี้รึเปล่า?”
เสียงหนึ่งเรียกขาน พร้อมกับศีรษะที่โผล่เข้ามาทางประตู สายตาของเธอตกลงบนตัวไคล์ทันทีแล้วค่อยมาทางผม เธอพยักหน้าให้เล็กน้อย จากนั้นจึงสลับไปมองไคล์
ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นแบบนั้น
‘ดูเหมือนเธอจะไม่เกลียดฉันแล้วสินะ’
ผมรู้สึกเบาใจที่รับรู้ได้ดังนั้น มันช่วยลดปัญหาไปได้เยอะทีเดียว
ทว่าก่อนที่เธอจะพูดอะไรออกมา สายตาของเธอก็หยุดกึกอยู่ตรงบริเวณตำแหน่งหนึ่ง
ผมสาบานเลย
ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมเห็นอะไรบางอย่างที่มันเป็นไปไม่ได้ ลิ้นเรียวเล็กแยกเป็นสองแฉกแลบออกมาจากริมฝีปากของเธอเสมือนก
