ด้รับให้ออกมา ‘สมบูรณ์แบบ’ ในสายตาของวาทยกร
ผมมองแผ่นโน้ตเพลงแล้วยิ้มอย่างขมขื่น
“หาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ ซะแล้วสิ”
เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คาดคิดไว้มาก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแบกรับอะไรที่เกินตัวไปมากหน่อย
แต่…
มันก็ใช่ว่าผมมีทางเลือกมากนัก
จะเลือกเอาแบบนี้ หรือจะตายโดยทันที
ทางเลือกมันชัดเจนอยู่แล้ว
ก๊อก ก๊อก—!
“หือ?”
เสียงเคาะประตูของใครบางคนฉุดให้ผมตื่นจากห้วงความนึกคิด
“ใครน่ะ?”
“ยังจะมาถามอีกนะว่าใคร?”
แกร็ก!
บานประตูเปิดอ้ากว้าง และไคล์ก็ก้าวเข้ามา เขาดู… เปลี่ยนไป เส้นผมสีน้ำตาลที่มักจะยุ่งเหยิงของเขาถูกเสยไปทางด้านหลังเป็นทรงเรียบร้อย สวมเสื้อโค้ทสีน้ำตาลไม่ได้ติดกระดุม เผยช่องว่างให้เห็นเสื้อคอเต่าสีขาวข้างใน ชายเสื้ออยู่ประมาณตรงเข็มขัด เป็นเซ็ตควบคู่กับกางเกงขายาวสีดำ
โดยรวมแล้ว…
เขาดูดีมีสไตล์
มีสไตล์? หมอนี่น่ะเหรอ…?
ผมต้องกวาดตาซ้ำอีกรอบเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด ซึ่งก็ไม่ได้ตาฝาดไปเองจริง ๆ
“นายจะไปเด—”
“เดตอะไรล่ะ? นาย…”
ไคล์ชะงักกึก ก่อนจะเอามือกุมหน้า
“อย่าบอกนะว่านายลืมไปแล้ว ฉันเพิ่งคุยเรื่องนี้กับนายไปไม่กี่ชั่วโมงก่อนเองนะ”
“ไม่กี่ชั่วโมงก่อน?”
อะไรวะเนี่ย?
สายตารีบเช็กนาฬิกาข้อมือทันที แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าเวลาผ
