ีให้ใกล้เธอกว่าเดิม
“ลองจับดูสิ”
“….หนูจับได้เหรอคะ?”
ท่าทางของเธอดูลังเล
‘ไม่สิ ไม่ใช่แค่ลังเล… เธอดูจะกลัว ๆ ด้วย’
ผมเม้มริมฝีปากเข้าหากัน พลางยื่นมันเข้าไปใกล้เธอมากขึ้นอีก
“ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก”
สภาพแบบผมทำร้ายใครได้ที่ไหน…
“คุณหมีก็จะไม่ทำร้ายเธอเหมือนกัน”
“จริงเหรอคะ?”
เด็กสาวเอื้อมมือเล็ก ๆ ของเธอไปหาเจ้าหมี
ในที่สุด—
ฝ่ามือของเธอได้สัมผัสกับตุ๊กตาหมี ดวงตาคู่เล็กเริ่มเบิกกว้าง
“นุ่มจัง…”
“ใช่ไหมล่ะ?”
ผมยื่นหมีเข้าไปใกล้เธอยิ่งขึ้น
“ถ้าเธออยากได้ก็เอาไปเลย”
ผมรู้สึกหน่วงภายในใจเล็กน้อยตอนที่ยกตุ๊กตาหมีให้เธอ มันไม่ใช่ของราคาถูก แต่เมื่อคิดถึงจำนวนแต้มที่ผมจะได้รับจากการขายเกมในเร็ว ๆ นี้ ผมก็รู้สึกเบาใจขึ้นมากทีเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น ผมจำเป็นต้องทำแบบนี้เพื่อรักษาชีวิตตัวเองไว้ด้วย เพราะอย่างนั้น…
“…..”
เด็กสาวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วเมื่อเห็นว่าผมต้องการจะให้จริง ๆ เธอก็เอื้อมไปคว้าตุ๊กตาหมีและพยายามดึงมันเข้ามากอด
ในเวลาเดียวกัน นัยน์ตาสีดำของเธอเริ่มใสกระจ่างขึ้น
“….”
แต่คำสำคัญคือ
พยายามดึง
จังหวะที่นิ้วของเธอแตะโดนตุ๊กตาหมี มันกลับไม่ขยับและยังคงติดแน่นอยู่ในมือผม
“ห้ะ?”
ผมมองเจ้าหมีด้วยความตกใจจนตัวแข็ง
จากนั้นก็มองไปที่เ
