งกายเสมือนเงามืด ผมสัมผัสได้ว่าพวกเขารอคอยอยู่ตรงนั้น แต่กลับไม่ขยับเขยื้อน
‘ที่นี่… สาเหตุที่พวกเขาไม่มีใบหน้า…’
ผมเข้าใจแล้วล่ะ นี่เป็นการจำลองความทรงจำในอดีตของเธอ พวกคนรับใช้ไม่มีใบหน้าเพราะเธอจำไม่ได้เลยสักคนเดียว และนั่นรวมถึงพ่อแม่ของเธอที่ปรากฏให้เห็นเป็นเพียงผิวหนังอันกลวงเปล่าบนจานอาหารก็ด้วย
ในกรณีที่ว่ามา เธอคือ… กุญแจสำคัญของเรื่องราวทั้งหมด
“เธอชอบมันหรือเปล่า…?”
และเมื่อผมถามคำถามแสนเรียบง่ายออกไป ผมก็เห็นเธอมองมาที่ตัวผมอีกครั้ง
ความมืดมิดในดวงตาของเธอยังคงอยู่ แต่มันน้อยกว่าเมื่อก่อนมาก
ผมสบตาเธอ เธอสบตาผม
ท้ายที่สุด เธอก็บีบตุ๊กตาหมีแน่นแล้วพยักหน้าเล็ก ๆ ของเธอเอง
“…ค่ะ”
“อย่างนั้นเหรอ?”
ผมยิ้มให้เธอพลางดึงมือตัวเองกลับ
“ถ้างั้น เธอเก็บมันไว้เถอะ”
“…..”
สาวน้อยกะพริบตา สายตาตกลงบนตัวเจ้าหมี
“หนูเก็บไว้ได้จริง ๆ เหรอคะ?”
“แน่นอนสิ”
“จริงเหรอคะ?”
“จริงสิ”
“จริง ๆ นะ? จริง ๆ นะ?”
“ใช่แล้ว”
“…..”
หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง รอยยิ้มก็ผลิบานบนใบหน้าสาวน้อย อ้อมแขนของเธอกอดตุ๊กตาหมีไว้แน่น ความมืดมิดในแววตาเกือบจะจางหายไปจนหมด ผมจ้องมองเธอ พร้อมกับยื่นมือออกไปข้างหน้า
“เธอหิวรึเปล่า?”
“….?”
สายตาของเธอหันกลับมามองผมด้วยความสับสน
ผมนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเธอ แ
