! ตึก… ตัก
แต่ถึงแม้จะพยายามอย่างสุดความสามารถแล้วก็ตาม มือของผมก็ยังคงไม่ยอมปล่อยเจ้าหมีตัวนี้
ราวกับว่าพวกมันถูกทากาวติดเอาไว้ ดึงดันไม่ยอมคลาย
สายตาเหลือบมองประตู พวกคนรับใช้ใกล้เข้ามาทุกที ผมไม่มีทางเลือกแล้ว
ด้วยความสิ้นหวัง ผมจึงกัดลิ้นของตัวเอง
“….!”
ทันทีที่ผมทำแบบนั้น ความเจ็บแปลบก็แล่นพล่านไปทั่วปากดั่งไฟลุกโชน
‘แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย!’
ผมไม่ยั้งแรง กัดให้ลึกลงอีก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง เสียงสั่นสะเทือนก็หยุดลง
“ฮิฮิ”
เสียงหัวเราะคิกคักแผ่วเบาที่เกือบจะฟังดูไร้เดียงสาสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบสงบ
เสียงฝีเท้าหยุดลง
ผมหันศีรษะไปตรงนั้น บนเตียงนอน เด็กสาวกำลังเล่นกับตุ๊กตาหมี ดวงตาสีดำของเธอที่เคยมืดสนิทเริ่มสดใสขึ้น และเธอดู… เหมือนจะมีความสุข
“….ฮิฮิ”
เสียงหัวเราะนั้นช่างบางเบา ราวกับเป็นเสียงที่ไม่ได้มาจากตัวเธอนานแสนนาน
ชั่วขณะหนึ่ง ผมลืมความปวดระบมในปากไปจนหมดสิ้น
ประกายภายในแววตาของเธอเหมือนกับคนที่ได้พบเจอสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
มันเกือบจะเหมือนกับว่า… นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอได้เล่นตุ๊กตาหมี
‘บางทีมันอาจจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ ก็ได้’
ผมเหลือบมองบรรดาคนรับใช้บริเวณประตู ใบหน้าของพวกเขาเลือนราง ร่า
