“มันสามารถเผาพลังงานหยินในตัวผมได้โดยตรงเลยเหรอ เก่งขนาดนั้นเลย?”
จี๋เสี่ยวเสี่ยว “ใช่แล้ว นี่เป็นสิ่งประดิษฐ์ของหนิงหนิง เธอเป็นแม่มดที่เก่งกาจมาก”
ขงชิว “แม่มด? นั่นคืออะไร?”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวคิดสักครู่ แล้วพบว่าอธิบายไม่ชัดเจน จึงพูดง่าย ๆ ว่า “ยังไงก็ตาม เธอเก่งมาก ๆ”
ขงชิว “เก่งกว่าหน่วยสืบสวนพิเศษและสำนักเซียนที่พวกคุณพูดถึงอีกเหรอ?”
จี๋เสี่ยวเสี่ยว “เรื่องนั้นฉันไม่ทราบชัดเจน แต่หน่วยสืบสวนพิเศษยังร่วมมือกับหนิงหนิงด้วยนะ เธอเป็นวีรบุรุษตัวจริงเลย”
เหลียงชิงฮวนหัวเราะเยาะ “วีรบุรุษเนี่ยดีจริง ๆ เลย ทำอะไรตามใจตัวเอง อยากทำอะไรก็ทำ”
เจียงเจิน “ชิงฮวน!”
เหลียงชิงฮวนกลอกตา
ขงชิวจดจำปฏิกิริยาของพวกเขาทุกคนไว้ในใจ บนใบหน้าแสดงสีหน้าเจ็บปวด “ฉันรู้สึกว่าเธอคงไม่ค่อยชอบฉัน”
เหลียงชิงฮวนพูดขึ้นอย่างไม่ชอบใจ “เธอไม่ได้ไม่ชอบคุณ แต่เธอไม่ชอบเจินเจิน ใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับเจินเจินเธอก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหละ”
เจียงเจินก็รู้สึกขอโทษเช่นกัน “ขอโทษนะ ไม่อย่างนั้นคุณคงได้ไปอยู่ในถ้ำแล้ว แต่กลับต้องมาติดตามพวกเราไปไกลขนาดนี้”
ขงชิว “ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีมาก ผมไม่ได้เจอผู้คนมากมายขนาดนี้มานานแล้ว”
จากนั้นเขาก็เชิญให้ทุกคนนั่งลง
“ผมจะออกไปหาอะไรให้พวกคุณกิน”
พูดจบ เขาก็วิ่งออกไปข้างนอก
หลังจากทุกคนเก็บของเสร็จแล้ว เขากลับมาพร้อมกับของมากมายในอ้อมแขน
เมื่อเห็นของในมือเขา ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะส่งเสีย
