แอ๊ดดดด…
เสียงบานประตูลั่นสะท้อนผ่านความเงียบสงัด ผมก้าวเข้าไปในห้อง แสงสว่างสาดซัดเข้าจนตาพร่า ผมจึงต้องใช้เวลาชั่วขณะหนึ่งเพื่อปรับโฟกัส
แต่แล้วแสงเจิดจ้าเหล่านั้นก็ถูกกลบด้วยกลิ่นสาบอันหนักอึ้งชวนหายใจไม่ออก
กลิ่นเพียงหนึ่งเดียวที่ติดตรึงอยู่ในอากาศ…
กลิ่นเหม็นของเน่า
จมูกของผมย่นเข้าหากันทันทีที่ได้กลิ่น
‘กลิ่นอะไรเนี่ย?’
มันเป็นกลิ่นที่น่าคลื่นไส้ จนทำให้ผมอยากจะหนีไปให้พ้น ๆ
แต่ความคิดเหล่านั้นจางหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อผมมองไปข้างหน้าและพบว่าทุกใบหน้าหันมาทางตัวเอง
“…..”
ทุกคน
ทุกคนในห้องกำลังจ้องผมอยู่
ท่อนขาแทบจะล็อกอยู่กับที่เมื่อเห็นภาพนั้น
ผมกระชับตุ๊กตาหมีในอ้อมแขนให้แน่นขึ้น
‘ห้าเมตร… ห้าเมตร…’
สายตาวัดระยะห่างระหว่างตัวเองกับโต๊ะ มันห่างกันประมาณห้าเมตรกว่า ๆ
ผมกลืนน้ำลายอย่างประหม่าขณะก้มหน้าก้มตาลง ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงพร้อมกับกอดตุ๊กตาหมี
เป้าหมายเดียวของผมคือต้องเข้าไปใกล้เพื่อให้ตุ๊กตาตัวนี้แสดงผลของมัน
นี่คือแผนที่วางเอาไว้ ทว่า…
ตึก! ตึก!
แต่ละย่างก้าวที่เดินไปให้ความรู้สึกสิ้นหวัง ขนกายทั่วร่างลุกซู่ไปหมด
ผมสัมผัสได้
สายตาเหล่านั้นจากทุกคนภายในห้อง
ไม่มีใครละสายตาไปทางอื่นแม้แต่คนเดียว ผมเผลอขยำลงบนตุ๊กตาหมีแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
‘แค่เดินต่อไป อย่
