าไปสนใจสายตาพวกนั้น ขอแค่เข้าใกล้ได้พอ…’
ตึก—
ยิ่งเดินไปนานเท่าไหร่ เสียงฝีเท้าของผมยิ่งดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
มันให้ความรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง ทั้ง ๆ ที่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว กาลเวลาดูเหมือนจะยืดยาวออกไป ห้องดูบีบแคบลงทุกครั้งที่ผมหายใจ
บรรยากาศตึงเครียดจนแทบระเบิด ลมหายใจแต่ละครั้งชวนรู้สึกอึดอัด
และแล้ว…
ในที่สุด ผมก็หยุดลง
ตรงเบื้องหน้า เห็นเสี้ยวหนึ่งของผืนผ้าที่คลุมโต๊ะสีขาว
ผม… มาถึงแล้ว
“…..”
ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ใบหน้าว่างเปล่าทั้งสี่มองมาทางผม ใบหน้ากลวงเปล่าเหล่านั้นจ้องทะลุตรงเข้ามา ส่วนผมกอดตุ๊กตาหมีและจ้องพวกเขากลับ
‘ขอให้มันได้ผลทีเถอะ ขอเถอะนะ…’
ผมกัดริมฝีปาก ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา
“ทุกอย่างถูกใจท่านไหมครับ?”
“…..”
เงียบกริบ
คำถามของผมได้รับเพียงความเงียบงันตอบกลับมา ใบหน้าทั้งสี่ยังคงจ้องมองผมไม่วางตา
ความสยดสยองชวนขาดใจเริ่มแทรกซึมลึกเข้าสู่กระดูก กัดกินเนื้อหนังและร่างกายอย่างช้า ๆ ในขณะที่ผมพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะรักษาท่าทีสงบนิ่งเอาไว้
จนกระทั่งในที่สุด…
“มันค่อนข้างดี”
“ใช่ ไม่เลวเลย เด็ก ๆ คิดว่าไงบ้างจ๊ะ?”
“ก็ดีครับ”
“…ฮืม อร่อย”
ความรู้สึกโล่งอกถาโถมเข้ามาทันทีที่ได้ยินเสียงของพวกเขา แรงบีบบนตุ๊กตาหมีคลายลงเล็กน้อย
“เข้าใจแล้วครับ
