ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะครับ”
ผมยังคงยิ้มพลางมองดูจานบนโต๊ะ ซึ่งน่าจะเป็นอาหารชุดที่สองของพวกเขาที่ถูกปิดด้วยฝาครอบโลหะอยู่
ฝ่ามือยื่นออกไป
“ให้ผมเปิดจานให้ไหมครับ?”
“ได้สิ ขอเวลาสักครู่นะ”
หัวหน้าครอบครัวหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาซับใบหน้า ราวกับเขากำลังพยายามจะเช็ดปากของตัวเอง แต่ที่จริงแล้ว… เขาไม่มีอวัยวะบนใบหน้าสักอย่างเดียว
ภาพทั้งหมดนี้ช่างประหลาดสิ้นดี
ในแง่หนึ่ง มันเกือบจะดูตลกด้วยซ้ำ
ผมกลืนน้ำลายลงคอ หันไปมองบรรดาคนรับใช้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลทีละน้อย พวกเขายืนหลังตรง จ้องมองมาทางผมโดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว
‘ดีล่ะ ดูเหมือนว่าตุ๊กตาหมีจะได้ผลนะ’
ผมรู้สึกดีขึ้นมากเมื่อรับรู้ว่าเจ้าหมีใช้การได้ แต่แน่นอนว่ายังวางใจไม่ได้
ผมยังคงระแวดระวังและหันความสนใจไปยังจานอาหาร ในที่สุดหัวหน้าครอบครัวก็ยื่นมือออกมา
“เชิญ”
“…ครับ”
ผมคลี่รอยยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปหาฝาครอบโลหะ
‘อึ่ก กลิ่นมัน…’
ทันทีที่ผมเปิดฝาออก กลิ่นฉุนกึกจากก่อนหน้านี้ยิ่งทวีความเด่นชัดจนจมูกย่นไปหมด ผมต้องบังคับตัวเองให้หายใจทางปากแทน
ในทางกลับกัน สมาชิกครอบครัวทั้งสี่ดูจะปลาบปลื้มกับกลิ่นนั้นมาก พวกเขาต่างให้ความเห็นกันว่า ‘กลิ่นหอมจัง’ ‘มันวิเศษมากเลย…’
ผมรู้สึกอยากจะอ้วก
ทว่าความรู้สึกนั้นกลับรุนแรงยิ่งขึ้นอีกเมื่อผมได้เห็นสิ่ง
