ที่อยู่บนจาน ท้องไส้ปั่นป่วนอย่างหนักหน่วง แก้มพองออกเพราะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังขย้อนขึ้นมาจากส่วนลึกของกระเพาะอาหาร
“…..!”
ผมรีบเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้ตัวเองอาเจียนออกมา
‘เวรเอ๊ย!’
ผมกัดฟันแน่น พยายามเบี่ยงสายตาออกจากจานอาหาร รวมถึงพยายามลืมสิ่งที่ตัวเองได้เห็นไปให้หมดด้วย
แต่ไม่ว่าจะพยายามขนาดไหน ผมก็ลืมไม่ลง
ผมลืมไม่ได้เลย… ผิวหนังส่วนใบหน้าที่ถลกออกมาจากศีรษะของหัวหน้าครอบครัว มันวางอยู่บนจานราวกับเป็นอาหารรสเลิศ
สาเหตุที่ผมจำได้ว่าเป็นใบหน้าของเขา ก็เพราะมันเหมือนกับภาพวาดที่อยู่ชั้นล่างเป๊ะ ๆ
‘…นี่มันเรื่องบ้าบออะไรวะเนี่ย?’
ผมไม่อยากทำอะไรอย่างอื่นแล้วนอกจากวิ่งหนีไปจากสถานที่แห่งนี้ แต่เมื่อรู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่มีทางเลือกอื่น ผมจึงได้แต่บังคับตัวเองให้เปิดอีกสามจานที่เหลือ พร้อมกับยับยั้งไม่ให้ตัวเองอาเจียนออกมาด้วยความยากลำบาก
เมื่อเปิดจานจนครบเรียบร้อย ผมก็โค้งตัวลงและพยายามกล่าวขอตัวลา
“หวังว่าท่านจะเพลิดเพลินกับมื้ออาหารนะครับ”
“อา แน่นอน… ไปได้แล้วล่ะ ขอบใจมาก”
หลังจากที่แน่ใจว่าได้รับคำอนุญาตจากหัวหน้าครอบครัว ผมก็คว้าตุ๊กตาหมี แล้วเริ่มเดินไปยังประตูที่ผมได้ยินเสียงร้องไห้แว่วออกมา
ฮึก… ฮึก…
ยิ่งเข้าใกล้ประตู เสียงร้องไห้ยิ่งดังและชัดเจนขึ้นเรื่อย
