าดนั้น หมีดำถึงเลือกจับแต่เธอ ไม่ทำร้ายคนอื่น]
[พวกคุณไม่เป็นไรใช่ไหม นั่นไม่ใช่ความผิดของหมีนะ มันแค่สุ่มเลือกคนที่กลัวมากที่สุดเท่านั้นแหละ]
[คุณไม่ใช่หมี คุณรู้ได้ยังไง?]
[เรื่องไร้สาระ ฉันยังต้องเดาว่าหมีคิดอะไรอีกเหรอ ฉันดูก็รู้แล้ว]
[แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าหนิงหนิงไม่ใช่เจ้าหญิง หมีฟังสิ่งที่หนิงหนิงพูดไม่รู้เรื่อง? เชอะ สองมาตรฐานจริง ๆ]
…
แชทสดโต้เถียงกันตลอดเวลาและทุกหนทุกแห่ง
มีผู้ชมตั้งคำถาม ซูเจาที่ต้องการกินผลไม้ตัวเองก็ประหลาดใจมาก “คุณกำลังขอความช่วยเหลือจากหมีเหรอ?”
หนิงหนิงถือเป็นเรื่องปกติ “มีปัญหาอะไรเหรอ?”
ซูเจา : …
มีปัญหามากเลยต่างหาก!
ทำไมถึงได้พูดอย่างมีเหตุผลขนาดนี้ ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติมากเลย
ซูเจารู้สึกประทับใจ “คุณไม่น่าเชื่อกว่าที่ฉันเคยได้ยินเสียอีก”
สีหน้าของหนิงหนิงแข็งทื่อเล็กน้อยอย่างสังเกตไม่เห็น จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง ถามหมีว่า “จำได้ไหม?”
หมีกำลังยื่นหัวออกไป นั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน
ซูเจามองดูท่าทางที่หนิงหนิงจงใจไม่ฟังต่อ ก็ยิ้มเล็กน้อย
ผ่านไปสักพัก หมีหันตัวกลับ คำรามเสียงดังไปทางทิศทางหนึ่ง แล้วหันกลับมามองที่หนิงหนิง
หนิงหนิง “ทิศทางนี้”
หมีคำรามเสียงหนึ่ง ราวกับกำลังตอบรับเธอ
[???】
[ไม่ใช่เถอะ ทำไมรู้สึกว่าพวกเขาพูดคุยกันได้สนุกสนานจังเลย?]
[แถมยังหาทิศทางได้จริง ๆ ด้วย วิเศษมากเลย]
[จะเป็นแค่เรื่องบังเอิญมั้ย]
[เป็นบังเอิญหรือเปล่า ดูต่อไปก็
