ดยมีหมีนำทาง ทั้งทีมเดินไปประมาณยี่สิบนาที
หมียังคงเดินหยุด เดินหยุด ขณะที่ค่อย ๆ ดมกลิ่นไปมา ไม่นานนัก มันก็หยุดอยู่หน้าป่าแห่งหนึ่ง
หนิงหนิงมองเข้าไปข้างใน “ถึงแล้ว”
เธอเดินนำทางเข้าไปข้างใน เดินไปได้ประมาณห้าเมตร หยุดที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมอง เห็นแอปเปิลสีแดงเรื่อ ๆ เต็มต้น
[ไม่นะ! เจอผลไม้จริง ๆ ด้วย!]
[พระเจ้า ที่แท้ไม่ใช่บังเอิญ หมีตัวนี้เข้าใจจริง ๆ และพาพวกเขามาหาจริง ๆ ด้วย]
[น่าอัศจรรย์มาก! ไม่คิดว่าจะมีคนสามารถสื่อสารกับสัตว์ได้จริง ๆ!]
[อืม ๆ หนิงหนิงฉันอยากเรียนเรื่องนี้!]
[ให้ฉันมาก่อน ฉันอยากรู้ว่าในสมองเล็ก ๆ ของสุนัขที่บ้านฉัน มันคิดอะไรอยู่ทุกวัน]
[ฉันก็บอกแล้วไง แม่มดสื่อสารกับสัตว์ได้ เป็นเรื่องปกติมากนะ ตื่นเต้นอะไรกันขนาดนั้น]
[ตลกดี บางคนตอนนี้น่าจะหุบปากได้แล้วใช่ไหม]
…
พวกเจินกั่วโกรธจนกัดฟันแทบแตก แต่ก็ไม่สามารถโต้แย้งได้
พวกเขาจึงมองดูหนิงหนิงเดินเข้าไปหาต้นแอปเปิ้ลทีละก้าว
เธอเงยหน้ามองต้นแอปเปิ้ลที่สูงตระหง่าน ซูเจาเดินเข้ามาหา “มีจริง ๆ เหรอเนี่ย”
หนิงหนิง “คุณจะกินไหม”
ซูเจา “เมื่อคุณกระตือรือร้นช่วยฉันหามาขนาดนี้ ฉันก็ต้องกินสิ แต่ต้นไม้นี้สูงเกินไปแล้ว”
เธอเงยหน้ามองขึ้นไป
หนิงหนิง “สูงเหรอ? สำหรับคุณแล้วไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เหรอ”
ซูเจากะพริบตา ทำหน้าไร้เดียงสา “คุณกำลังพูดอะไร?”
หนิงหนิงหันตัว โบกมือไปทางหมีที่นั่งอยู่ข้างหลัง หมีตัวนั้นก็ว
