ิ่งเตาะแตะมาหาอย่างกระตือรือร้น
ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงวิ่งที่ดังเกินไป ก็น่ารักทีเดียว
หนิงหนิงชี้ไปที่ต้นไม้ หมีเข้าใจ
มันยกมือขึ้น ตบลงไปที่ต้นไม้เสียงดังปึง ผลไม้ต่างหล่นลงมาเป็นจำนวนมาก
หนิงหนิงตาไวมือไว ดึงหนิงเหนียนหลบออกไป
แอปเปิ้ลสีแดงสดใส ทันใดนั้นก็หล่นลงไปเต็มพื้น
ซูเจาบ่น “ทำไมคุณไม่บอกล่วงหน้าล่ะ ตกใจตายเลย”
หนิงหนิงมองแอปเปิลหลายลูกที่เธอกอดอยู่ในอ้อมอก แล้วพูดล้อเล่น “ปฏิกิริยาของคุณก็เร็วดีนะ”
ซูเจา “ฉันไม่กินของที่ตกพื้นหรอกนะ”
เธอคัดเลือกลูกที่เล็กกว่า ยื่นให้หนิงหนิง “เอ้า”
หนิงหนิงเข้าใจความหมายของเธอ ใช้เวทมนตร์เล็ก ๆ สักหน่อย แอปเปิลก็กลายเป็นสะอาดหมดจด
ผู้ชมเห็นเพียงแสงสีขาววาบขึ้นบนแอปเปิ้ล แล้วก็ไม่เห็นอะไรอีกเลย
หนิงหนิงส่งแอปเปิ้ลกลับไปให้ซูเจา ซูเจารับมาพร้อมความพอใจอย่างมาก
“ทำไมทำอะไรได้ดีขึ้นทันทีแบบนี้”
หนิงหนิงล้างอีกลูกให้หนิงเหนียนโดยไม่ได้ตอบเธอ
ซูเจาก็ไม่รู้สึกอึดอัด กัดแอปเปิ้ลคำหนึ่ง เธอก็ทนไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
หนิงหนิง “ทำไม ไม่อร่อยเหรอ”
ซูเจาคายออกมาทันที “เปรี้ยวมาก”
หนิงหนิงมองแอปเปิลสีแดงสดใสในมือของเธอ “เปรี้ยวเหรอ”
ซูเจา “เปรี้ยวสิ ดูเหมือนจะอร่อยมาก ทำไมถึงเปรี้ยวขนาดนี้”
