เจียงฉือซิงรำคาญ “จะดีหรือไม่ดีก็ช่างมัน หาที่พักไว้ก่อนก็ไม่เสียหายอะไรนี่”
เจียงเจินทำหน้าน้อยใจ จี๋ซางรีบออกมาช่วยกลบเกลื่อนสถานการณ์ “เอาล่ะ เอาล่ะ อย่าพูดกันเลย เรามาหาที่พักกันเถอะ ไม่อย่างนั้นคืนนี้เราต้องนอนค้างคืนข้างนอกแน่ ๆ”
ทุกคนถึงได้เริ่มทำเรื่องสำคัญ นั่นคือการหาที่พัก
คงเพราะโชคดีอยู่บ้าง ผ่านไปสักพัก จี๋เสี่ยวเสี่ยวที่มีสายตาดีที่สุดก็เป็นคนแรกที่พบถ้ำแห่งหนึ่ง
ทั้งหกคนเดินมาถึงถ้ำและตรวจสอบโดยรอบอย่างระมัดระวัง
ภายในถ้ำสะอาดและอบอุ่น พวกเขาตรวจสอบทั้งด้านในและด้านนอกอย่างละเอียด ไม่เห็นมีร่องรอยว่าเป็นที่อยู่ของสัตว์ป่า
เจียงเจินพูดว่า “ดีมากเลย คืนนี้พวกเราพักกันที่นี่ดีไหม”
เธอครุ่นคิดสักครู่ มองไปที่กล้องถ่ายภาพแล้วถามว่า “หนิงหนิงกับคนอื่น ๆ หาที่พักได้หรือยังคะ จะให้มาอยู่ด้วยกันไหม”
[พระเจ้า ยังคิดถึงหนิงหนิงกับคนอื่น ๆ อีก เจินเจินนี่จริง ๆ เลย ฉันจะร้องไห้ตายแล้ว]
[อะไรคือการตอบแทนความแค้นด้วยความดี เจินเจินทำไมถึงใจดีขนาดนี้]
[ใช่แล้ว คนอื่นไม่สำนึกบุญคุณหรอก มีแต่จะทำหน้านิ่งใส่]
[อย่าถามเลย หนิงหนิงไม่มาอยู่กับพวกเธอแน่นอน]
…
เจียงซั่ว “เดี๋ยวผมช่วยถามให้นะ”
เจียงซั่วส่งข้อเสนอของเจียงเจินไปทางนิงหนิง และแน่นอนว่าหนิงหนิงปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
“ฉันไม่ไป”
เป็นไปตามที่ผู้ชมทำนายไว้ไม่มีผิด
[เห็นไหม ฉันบอกแล้ว นี่แหละความหวังดีกลับถูกเข้าใจผิด]
จากนั้นหนิงหนิ
