อนอยู่ที่นี่ต่อสิ]
[หนิงหนิงยังไงก็คงจะทิ้งเธอแล้วเดินจากไปแน่เลย ฮ่า ๆ ๆ]
แต่ว่าเหตุการณ์ที่จินตนาการไว้ก็ไม่เกิดขึ้น
ซูเจาและหนิงเหนียนไม่ได้ถามอะไรสักคำ แค่เริ่มเก็บของเตรียมตัวจะไป
[???]
[ถ้าหนิงเหนียนว่าง่ายฉันก็พอเข้าใจ แต่ซูเจา เธอเป็นอะไร ทำไมแม้แต่คำโต้แย้งก็ไม่มีเลยสักคำ?]
[ซูเจาเปลี่ยนไปแล้ว เธอทำให้ฉันผิดหวังมาก]
[เดี๋ยวสิ พวกคุณเองก็บอกว่าเกลียดที่ซูเจาตื่นสายไม่มีมารยาท แต่ตอนนี้เธอมีมารยาทและปรับปรุงตัวแล้ว ทำไมถึงยังผิดหวังอีกล่ะ]
[อย่าไปสนใจพวกเขาเลย พวกเขาแค่หวังให้ซูเจากับหนิงหนิงทะเลาะกัน เพื่อให้เจียงเจินได้ประโยชน์จากความขัดแย้งนี้]
[ฮึ พวกคุณฝันไปเถอะ ซูเจาไม่ได้โง่ขนาดนั้น]
ทั้งสามคนเก็บเต็นท์เสร็จแล้วเดินต่อเข้าไปในป่า
เมื่อฝนตก เต็นท์ก็ไม่สามารถใช้งานได้ดีนัก พวกเขาต้องหาถ้ำหรือที่กำบังในป่า
ในอีกด้านหนึ่ง เจียงเจินและคนอื่น ๆ ก็ได้ยินเรื่องที่หนิงหนิงส่งเสือดาวไปให้กรมป่าไม้แล้ว
จี๋เสี่ยวเสี่ยวร้องด้วยความดีใจ “เยี่ยมไปเลย! พวกเราปลอดภัยแล้ว หนิงหนิงเก่งจริง ๆ”
เจียงเจินรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ยังฝืนยิ้มและพูดเออออไปด้วย “พวกเราสบายใจได้แล้ว รีบไปหาที่พักสำหรับคืนนี้กันเถอะ”
เธอพยายามจะเปลี่ยนเรื่องคุย แต่ก็ได้ยินเสียงเจียงซั่วพูดขึ้นว่า “หนิงหนิงบอกว่าคืนนี้ฝนจะตก เตือนให้แขกรับเชิญทุกคนรีบหาที่พักให้เร็วที่สุด”
เจียงเจินสงสัย “แน่ใจเหรอ อากาศดูดีมากเลยนะ”
