ันด้วย”
เหลียงชิงฮวนทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงก้มหน้าวิ่งต่อไป
เจียงเจินเหนื่อยจนหอบ ยื่นมือออกไปคว้าแขนของเหลียงชิงฮวน เส้นทางในป่าแต่เดิมก็ขรุขระไม่เหมาะกับการวิ่งอยู่แล้ว เมื่อโดนเจียงเจินรบกวน เธอเผลอเสียจังหวะจนล้มลงไปทันที
เจียงเจินวิ่งผ่านข้างตัวเธอไป
เหลียงชิงฮวนล้มลงอย่างเจ็บปวด และยังรู้สึกร้อนรน การล้มในเวลานี้เท่ากับเป็นการเดินเข้าหาความตายโดยแท้
เจียงฉือซิงที่วิ่งอยู่ท้ายสุดรีบเข้าไปพยุงเธอขึ้นมา ตอนนี้เจียงเจินวิ่งนำห่างทั้งสองคนไปไกลแล้ว
เดิมทีคิดว่าคราวนี้คงจะจบสิ้นแล้ว แต่ก็พบว่าเสือดาวไม่ได้วิ่งตามมา
มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง
[ไม่ใช่สิ เสือดาวตัวนี้วิ่งช้าจัง?]
[ใช่แล้ว ไม่เห็นวิ่งเลย]
[หรือว่ามันจะไปทางอื่นเพื่อล้อมจับแล้ว]
[เจอรักที่มุมถนน? อย่าพูดแบบนั้นสิ น่ากลัวนะ]
…
ในขณะที่ผู้ชมกำลังคาดเดากันไปต่าง ๆ นานา จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงไก่ร้อง
เสียงนั้นฟังดูเหมือนเสียงไก่ที่กำลังถูกเชือด น่าสยดสยองมาก
กล้องถ่ายทำตอนนี้จับภาพไปที่แขกรับเชิญตลอด
เจียงซั่วก็รู้สึกแปลกใจ เขารีบสั่งให้ช่างกล้องหันไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
กล้องหันกลับไป เมื่อผู้ชมมองดู เสือดาวกำลังยืนอยู่ในจุดที่แขกรับเชิญยืนอยู่ก่อนหน้านี้
แตกต่างตรงที่ ใต้อุ้งเท้าของมันกำลังกดทับไก่ตัวหนึ่งที่เมื่อครู่เจียงเจินและคนอื่น ๆ พยายามจับแต่ก็จับไม่ได้
เสือดาวอ้าปาก กัดคอไก่ขาดในคำเดียว แล้วก้มหน้าลงกิน
มันกินไก่
