น “ดีมาก ไปกันเถอะ”
“แต่งตัวสวยขนาดนี้ ต้องให้คนอื่นได้เห็นสิ”
ชั้นล่างดื่มเหล้ากันไปรอบหนึ่งแล้ว แต่หนิงหนิงก็ยังไม่ลงมา
จี๋เซาพูดขึ้น “นานขนาดนี้ เธอคงไม่ได้แต่งหน้าใหม่ทั้งหมดหรอกนะ”
จี๋เสี่ยวเสี่ยวจิบน้ำผลไม้ “หนิงหนิงไม่ได้แต่งหน้าหรอก”
จี๋เซาหันมาถาม “เป็นไปได้ยังไง?”
ใบหน้าของหนิงหนิงนั้นสมบูรณ์แบบไร้ที่ติจริง ๆ
จี๋เสี่ยวเสี่ยว “ผู้ชมในห้องไลฟ์ของหนิงหนิงทุกคนรู้ว่า หนิงหนิงไม่เคยแต่งหน้าเลย เธอหน้าตาเป็นยังไงตอนมา ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น เพื่อนร่วมชั้นของฉันก็ดูอยู่ด้วย เธอก็พูดแบบนี้เหมือนกัน”
จี๋เซาจ้องจี๋เสี่ยวเสี่ยวเขม็ง
จี๋เสี่ยวเสี่ยวก้มหน้าจิบน้ำผลไม้ แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น
เจียงเจินรีบห้ามศึก “โอเค ๆ อย่าโมโหไปเลย จะไปสนใจเธอทำไมล่ะ สนุกกับตัวเองก็พอแล้ว”
พูดยังไม่ทันขาดคำ
จี๋เสี่ยวเสี่ยวก็เห็นหนิงหนิง “หนิงหนิงมาแล้ว”
จี๋เซามองเห็นหนิงหนิงเช่นกัน เธอรู้สึกแปลกใจ “นานขนาดนี้เลยเหรอ เสื้อผ้าก็ไม่ได้เปลี่ยนไม่ใช่หรือไง?”
บนร่างของหนิงหนิงยังคงเป็นชุดเดรสยาวเกาะอกสีดำชุดเดิม เผยให้เห็นไหปลาร้าที่งดงาม
ที่ชายกระโปรงและแขนเสื้อ ประดับด้วยลูกไม้ที่คุ้นตา
ผมยาวสยายลงมาถึงเอว ทุกย่างก้าวของเธอดูสง่างามราวกับหงส์
ที่ข้อมือทั้งสองข้างผูกด้วยโบว์ริบบิ้น ตรงกลางโบว์ประดับด้วยอัญมณีสีแดง
ถ้าจะบอกว่ามีอะไรที่แตกต่างไปจากเดิมบ้าง
ก็คือบนข้อมือของเธอมีกระเป๋าคล้องอยู่ใบหนึ่ง
เป็นใบที
