บทที่ 51 พี่น้องที่พัฒนาความสัมพันธ์แบบค่อยเป็นค่อยไป
วันนี้หนิงหนิงสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำ ชายกระโปรงประดับลูกไม้ที่เอวมีดอกกุหลาบสีดำติดอยู่
เธอเห็นหนิงเหนียนแล้วพูดว่า “รอฉันเหรอ นายกินก่อนก็ได้นะ”
หนิงเหนียนตอบ “ฉันไม่รีบหรอก”
พอกลับมาที่ห้องอาหาร ซาลาเปายังร้อนอยู่
หนิงเหนียนถาม “ซื้อซาลาเปาไส้ถั่วแดงกับไส้หมูมา เธอจะกินอันไหน?”
“ฉันอยากกินทั้งหมดเลย”
หนิงเหนียนแบ่งซาลาเปาให้เธอ
เขามองวาเซียที่นั่งอยู่บนเก้าอี้แล้วถามอย่างระแวดระวัง “แล้วนายล่ะ? จะเอาอันไหน?”
วาเซียยกอุ้งเท้าขึ้นชี้
มันก็อยากได้ทั้งสองอันเหมือนกัน
หนิงเหนียน “…”
ไม่ได้ ฉันยังไม่สามารถชินกับมันได้
“นี่สำหรับนาย”
หนิงเหนียนส่งซาลาเปาที่แบ่งไว้ให้กับวาเซีย แล้วยังตักโจ๊กธัญพืชแปดอย่างให้ถ้วยหนึ่ง
วาเซียรู้สึกพอใจมาก
เมี๊ยว ๆ ๆ
“เด็กน้อย นายช่างเข้าใจอะไรง่ายจังนะ”
ตอนนี้การถ่ายทอดสดก็เริ่มขึ้นแล้ว
[แต่เช้าตรู่ ก็เห็นนายท่านวาเซียยืนสั่งคนอยู่ตรงนี้ ฉันเกือบจะสงสัยว่าตัวเองยังไม่ตื่นนอนเลย]
[ฮ่า ๆ ๆ เมื่อกี้ตอนที่ฉันไปซื้อข้าวเช้า ก็เจอเหนียนเหนียนพอดีเลย]
[ว้าว น่าอิจฉาจัง!]
[เรื่องตลกก็คือเหนียนเหนียนซื้อไปสองชุดแล้วก็เดินไป แต่ก็ย้อนกลับมาซื้อเพิ่มอีกชุดเกือบจะลืมนายท่านวาเซียไปซะแล้ว]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ดีนะที่ซื้อไม่งั้นคงโดนนายท่านวาเซียบ่นเมี๊ยว ๆ แน่]
[นี่มันไม่ใช่แล้วยังให้อาหารคนอีกเหรอ จะเลี้ยงไว้ได้จริง ๆ เหรอ
