ี่มีภาพลักษณ์เท่ ๆ อยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงการยิ้ม แม้แต่อารมณ์อื่น ๆ ก็แทบไม่เคยแสดงออก
ตอนนี้บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
หลังจากหนิงเหนียนหายจากอาการตกตะลึง เขาก็คิดว่าสิ่งที่หนิงหนิงพูดมานั้นถูกต้อง แมวไม่จำเป็นต้องกินแต่อาหารแมวเท่านั้น
เขาหยิบชามออกมาตักอาหารให้วาเซียหนึ่งชาม แล้วถือชามเดินไปวางไว้บนพื้น จากนั้นก็เรียกวาเซีย “แมวน้อย มากินตรงนี้”
มอร์ต้าที่อยู่บนข้อมือส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างแผ่วเบาออกมา มีเพียงหนิงหนิงและวาเซียเท่านั้นที่ได้ยิน
หนิงหนิงกอดวาเซียที่กำลังจะพุ่งเข้าไปเอาไว้
“ฉันจะกัดเขาให้ตาย!” วาเซียตะโกน
“การกัดคนตายมันผิดกฎหมายนะ” หนิงหนิงบอก
“อ้าาาาา!” วาเซียร้อง
วาเซียโกรธจนแทบบ้า
หนิงเหนียนถอนหายใจ
พวกเธอช่วยคิดหน่อยได้ไหม ว่าตัวเองกำลังพูดอะไรกันอยู่
หนิงเหนียนมองดูวาเซียที่กำลังทำท่าทางโวยวาย “มันเป็นอะไรน่ะ?”
“วาเซียบอกว่าไม่อยากกินบนพื้น เขาอยากนั่งเก้าอี้เหมือนพวกเรา”
หนิงเหนียน ?
[???]
[แมวจะนั่งเก้าอี้เหรอ หา?]
[พูดภาษาคนกันอยู่แท้ ๆ ทำไมฉันถึงฟังไม่เข้าใจนะ?]
[หมายความว่าแมวจะขึ้นโต๊ะเหรอ? แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง]
[ใช่แล้ว ถึงจะฉลาดแค่ไหน มันก็ไม่ใช่คนนี่นา…]
หนิงเหนียนสับสนไปหมดแล้ว เขาถือชามข้าวไว้ในมือโดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
หนิงหนิงดึงเก้าอี้ข้าง ๆ เธอออกมา วาเซียกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้
หนิงหนิงบอกให้หนิงเหนียนส่งชามมาให้เธอ แล้วเธอก็วางชามลงบน
