โต๊ะตรงหน้าวาเซีย
ในขณะที่หนิงเหนียนกำลังคิดว่าแมวจะนั่งเก้าอี้กินข้าวได้ยังไง เขาก็เห็นวาเซียยืนขึ้นบนเก้าอี้โดยใช้ขาหลังทั้งสองข้างยันตัว
หลังจากยืนขึ้นแล้วอุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างก็เอื้อมไปแตะขอบโต๊ะ พอดีกับขอบชาม
วาเซียก้มหน้าลงแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ
หนิงเหนียน…
ผู้ชมทั้งหลาย…
[แบบนี้นับว่าขึ้นโต๊ะไหม?]
[ขึ้นแล้ว แต่ก็ขึ้นไม่สุด]
[เรื่องนี้ฉันไม่อยากวิจารณ์]
[แมวตัวนี้มีเอกลักษณ์จริง ๆ ถึงฉันจะไม่ชอบแมว แต่ก็ชอบมันขึ้นมาซะแล้ว]
หนิงหนิงหันไปถามหนิงเหนียน “เหม่ออะไรอยู่ล่ะ กินข้าวต่อสิ”
หนิงเหนียนละสายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง แล้วกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
วาเซียส่งเสียงร้องใส่หนิงหนิงอีกสองครั้ง
หนิงหนิงถาม “แบ่งกับข้าวให้วาเซียหน่อยได้ไหม วาเซียอยากกิน”
หนิงเหนียนพูด “มันกินได้ด้วยเหรอ”
เขาเคยเห็นในอินเทอร์เน็ตว่าแมวไม่สามารถกินอาหารคนได้นี่นา
หนิงหนิงตอบ “กินได้สิ คนกินอะไรได้ วาเซียก็กินได้เหมือนกัน”
หนิงหนิงลุกขึ้นหยิบจานมาสองใบ แล้วแบ่งกับข้าวให้วาเซียเล็กน้อย
“ฉันกินกับพวกเธอก็ได้นี่” วาเซียพูดอย่างน้อยใจ
“ไม่เอาหรอก ดูท่าทางการกินของนายสิ” หนิงหนิงพูดอย่างรังเกียจ
[ให้แมวกินกับข้าวของคนเนี่ยนะ คิดได้ยังไง?]
[ให้กินข้าวฉันยังพอทนได้ แต่นี่มันอะไรกัน รู้จักการเลี้ยงแมวบ้างไหม?]
[แมวต้องกินอาหารแมว น้ำมันกับเกลือที่คนกินไม่ดีต่อระบบย่อยอาหารของแมวนะ]
[พวกคุณมาอีกแล้ว บอกว่าเจ้าขอ
