งเขาเลี้ยงไม่เป็น มีแต่พวกคุณที่เลี้ยงเป็นงั้นเหรอ?]
[ดูขนของวาเซียสิ เป็นมันเงาวับขนาดนี้ พวกคุณมองไม่เห็นหรือไง?]
[ถ้าพูดตามที่คุณว่า แมวในชนบทก็ไม่มีอาหารแมวกิน งั้นชนบทก็ไม่ควรเลี้ยงแมวเลยสิ?]
[ไม่พูดเรื่องอื่นนะ แต่แมวตัวนี้ไม่เลือกกินเลย มันฝรั่งกับเนื้อก็กินหมด]
เรื่องที่ว่าแมวกินอาหารคนได้หรือไม่นั้น เป็นหัวข้อถกเถียงที่ไม่มีที่สิ้นสุดบนโลกอินเทอร์เน็ต
แต่ละฝ่ายต่างมีเหตุผลของตัวเอง ไม่มีใครสามารถโน้มน้าวใครได้
ตอนนี้ผู้ชมในไลฟ์เริ่มทะเลาะกันอีกแล้ว
[พวกมนุษย์ที่โง่เขลา พวกคุณคิดว่านี่คือแมวธรรมดาหรือไง ไม่ใช่ นี่คือแมวของแม่มด ให้มันกินเข้าไปเถอะ! ระวังแม่มดจะวาดวงเวทสาปแช่งพวกคุณนะ!]
อีกครั้งที่เป็นคอมเมนต์สีรุ้งขนาดใหญ่
ตอนกลางคืน ลู่จีอันทำงานล่วงเวลาเหมือนปกติ อวี่ซิ่วซิ่วมาส่งรายงานให้เขา
วันนี้ลู่จีอันทำงานอย่างขยันขันแข็งทั้งวัน กลับมาเป็นคนบ้างานล่วงเวลาเหมือนเดิมจนไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าวกลางวัน
อวี่ซิ่วซิ่วรู้สึกแปลกใจ เมื่อวานนี้ที่ลู่จีอันแอบดูไลฟ์สดในเวลางาน มันดูผิดปกติไปหมดเธอคิดว่าตัวเองฝันไปหรือเปล่า
พอเดินเข้าประตูมาเห็นลู่จีอันนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มือข้างหนึ่งพิมพ์คีย์บอร์ด มองจอคอมพิวเตอร์อย่างเรื่อยเปื่อย
เธอยังเดินเข้าไปไม่ถึง ก็ได้ยินเสียงของหนิงหนิงดังออกมา
ในสมองนึกถึงผู้หญิงที่สวยราวกับตุ๊กตาคนนั้นขึ้นมาทันที
นั่นไง! รู้เลยว่าไม่ใช่ความฝัน
อวี่ซิ
