่วซิ่วยื่นเอกสารไปให้ พร้อมกับอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหน้าจอ
เธอเห็นข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอ ซึ่งกินพื้นที่ไปหนึ่งในสี่ส่วน
อวี่ซิ่วซิ่ว…
แมวของแม่มด นี่มันอะไรกัน?
ลู่จีอันเห็นเข้าจึงรีบนั่งหลังตรงทันที “ผมจัดการเอกสารเสร็จหมดแล้ว”
อวี่ซิ่วซิ่ว ?
จัดการเสร็จก็แค่เสร็จสิ
ต่อให้ยังจัดการไม่เสร็จ เธอก็แค่เลขาคนหนึ่ง จะมาดุเขาได้ยังไง
แล้วทำไมต้องรีบชี้แจงขนาดนั้นด้วย
ลู่จีอันอธิบายจบก็กลับไปดูการถ่ายทอดสดต่ออย่างไม่รู้สึกผิด
อวี่ซิ่วซิ่วชำเลืองมองหน้าจออีกครั้ง
บนหน้าจอแมวตัวหนึ่งยืนเท้าสองขาอยู่ที่ขอบโต๊ะ กินสลับกันไประหว่างกับข้าวกับข้าวสวย
อวี่ซิ่วซิ่ว ???
ตายแล้ว ลู่จีอันกำลังดูอะไรอยู่กันแน่?
วาเซียกินมันฝรั่งเส้นคำหนึ่ง แล้วร้องเหมี๊ยวออกมา แล้วกินข้าวอีกคำ
กินเนื้ออีกคำ ร้องเหมี๊ยวออกมา แล้วกินข้าวอีกคำ
หนิงหนิงพูดว่า “วาเซียบอกว่าอาหารที่นายทำอร่อยมาก”
หนิงเหนียนพูดว่า “…ขอบคุณ”
กินข้าวคำหนึ่งสลับกับกับข้าว แมวตัวนี้ก็รู้จักกินเหมือนกันนะ
เพียงแต่ว่า ไม่เลือกกินก็ดีแล้ว
วาเซีย “เมี๊ยว เมี๊ยว เมี๊ยว”
ไม่จำเป็นต้องให้หนิงหนิงแปล หนิงเหนียนเข้าใจได้เอง
ไม่ต้องขอบคุณหรอก
หนิงเหนียนรู้สึกว่าความสามารถในการยอมรับของตัวเองนั้นแข็งแกร่งจริง ๆ
สองคนกับแมวหนึ่งตัว ทานอาหารมื้อนี้ด้วยความกลมเกลียวอย่างน่าประหลาด
หนิงหนิงกินข้าวไปอีกครึ่งชาม ก็อิ่มแล้ว
เธอลูบท้องที่อิ่มจนตึงนิดหน่อย รู้สึกง
