อยเหลือเกิน
อาหารที่เธอเคยกินมาก่อนหน้านี้มันเป็นอะไรกันนะ!
หนิงหนิงเคยอ่านในหนังสือว่าประเทศที่เธออาศัยอยู่นี้ เป็นมหาอำนาจด้านอาหาร มีอาหารหลากหลายอย่างที่อร่อย
แต่ตัวเธอเองกลับไม่เคยมีความเข้าใจเกี่ยวกับความอร่อยของอาหารเลย
วาเซียหัวเราะชอบใจ “ฉันบอกแล้วไงว่าอร่อยมาก!”
หนิงหนิงพยักหน้า มันอร่อยจริง ๆ
หนิงหนิงลองชิมผัดพริกหยวกกับเนื้อหมู
เนื้อที่เคี้ยวอยู่ในปากไม่มีกลิ่นคาวเลย ทั้งยังเคี้ยวง่ายเคลือบด้วยซอส มีรสเผ็ดนิด ๆ กินแล้วหอมมาก
จานนี้ก็อร่อยเหมือนกัน
หนิงหนิงกินพริกเป็นครั้งแรก รู้สึกเผ็ดจนสำลักเล็กน้อย หนิงเหนียนรีบรินน้ำให้เธอดื่มทันที
หลังจากดื่มน้ำเสร็จ เธอก็ไปคีบเนื้อหมูกินอีก
หนิงเหนียนไม่ยอมให้เธอกิน
“มันอร่อยมากเลยนะ ทำไมถึงไม่ให้ฉันกินล่ะ” หนิงหนิงถามอย่างไม่เข้าใจ
หนิงเหนียน …
เขาเกือบจะคิดว่าตัวเองเป็นเชฟระดับตำนานไปแล้ว
กับข้าวเป็นฝีมือของหนิงเหนียน หนิงหนิงจึงต่อรองกับเขา “ฉันขอกินอีกนิดเดียวนะ ได้ไหม”
หนิงเหนียนยอมแพ้ “แค่นิดเดียวนะ ห้ามกินเยอะ”
หนิงหนิงยิ้มอีกครั้ง
นี่ก็แค่อาหารบ้าน ๆ ธรรมดา ๆ เท่านั้นเอง
ทำไมถึงได้มีความสุขขนาดนี้นะ
หนิงเหนียนลูบหูที่แดงเล็กน้อยของตัวเอง
ฉีอันทำปากจู๋พลางมองหน้าจอ เห็นหนิงหนิงกำลังตักข้าวเข้าปาก
เธอคิดว่าตะเกียบไม่สะดวก จึงเปลี่ยนมาใช้ช้อนแทน
หนิงหนิงกินไม่เร็ว ค่อย ๆ เคี้ยวอย่างช้า ๆ จากสีหน้าของเธอสัมผัสได้ว่าเธอกำลังตั้ง
