นรู้
“ผมเข้าใจแล้ว” หนิงเหนียนพูดจบก็เดินขึ้นชั้นบนไป
พอหนิงเหนียนรู้เรื่องแล้ว เว่ยฉือก็วางใจ
เพิ่งจะออกอากาศเป็นวันที่สอง แต่เว่ยฉือรู้สึกเหมือนผ่านไปแล้วสองปี
เขาไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เจียงฉือซิงจะกลับมา
หนิงเหนียนกลับขึ้นไปชั้นสอง ประตูห้องของหนิงหนิงยังคงปิดอยู่เหมือนเดิม
เขายืนอยู่หน้าประตูห้องตัวเองสักพัก แต่ประตูห้องข้าง ๆ ก็ยังไม่เปิด
ฟ้ามืดแล้ว หนิงเหนียนเดินไปที่หน้าประตูห้องของหนิงหนิง เขายกมือขึ้นเคาะประตู
ประตูเปิดออกมาเป็นช่องเล็ก ๆ จากด้านใน แมวตัวหนึ่งโผล่หัวออกมา พอเห็นหนิงเหนียนมันก็ยกอุ้งเท้าขึ้นจะปิดประตู
หนิงเหนียนได้ยินเสียงหนิงหนิงร้องเรียกว่า “วาเซีย”
ประตูก็เปิดออก หนิงหนิงยืนอยู่ที่หน้าประตู
วันนี้เธอรวบผมด้วยริบบิ้นสีดำขอบทอง สวมชุดกระโปรงยาวสีดำเป็นชุดวินเทจสไตล์ฝรั่งเศสแท้ ๆ ดีไซน์ค่อนข้างเรียบง่าย
นอกจากเข็มขัดที่เอวแล้ว ก็ไม่มีเครื่องประดับอื่นใดเพิ่มเติม
ความงดงามและความลึกลับที่มาจากเครื่องประดับที่ซับซ้อนหายไป แต่กลับมีกลิ่นอายของชีวิตประจำวันที่เข้าถึงง่ายขึ้น
“มีอะไรหรือเปล่า?” หนิงหนิงถาม
หนิงเหนียนตอบ “เธอไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันแล้ว ออกมากินข้าวหน่อย”
ตั้งแต่หนิงหนิงข้ามมิติมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกปวดหัว
เว่ยฉือก็เป็นแบบนี้ หนิงเหนียนก็เป็นแบบนี้ แม้แต่จินซุ่ย ถังถังและหลินเค่อ ก็ส่งข้อความมาเตือนให้เธอกินข้าว ทำไมทุกคนชอบมายุ่งเรื่องเธอกินข
