นิงเหนียนตอบ “อืม”
แปลกจริงแค่เธอไม่กินข้าว เขาจะโกรธทำไมกัน
ผ่านไปสักพัก หนิงหนิงยอมแพ้ “ก็ได้”
เรื่องกินข้าว จริง ๆ แล้วเธอไม่เลือกกินหรอก
ตอนที่ถูกขังในกรงหมา อาหารเน่าเธอยังเคยกินมาแล้ว
แต่ปัญหาก็คือเธอทำอาหารไม่เป็น ตัวเธอเองก็ไม่มีเงินสดจะไปซื้อก็ไม่ได้
หนิงหนิงกะพริบตาปริบ ๆ มองไปที่หนิงเหนียน “ฉันทำอาหารไม่เป็น”
หนิงเหนียนชะงักไปครู่หนึ่ง
“ในตู้เย็นมีวัตถุดิบ เธออยากกินอะไร ฉันจะทำให้”
หนิงหนิงตอบ “อะไรก็ได้”
หนิงเหนียนหยักหน้า “รอสักครู่นะ อย่าเพิ่งกลับเข้าห้องล่ะ ไปรอที่ห้องนั่งเล่นเดี๋ยวก็ทำเสร็จแล้ว”
เขากลัวว่าถ้าเธอเข้าห้องไปแล้ว จะขังตัวเองอีก
“อืม”
หนิงเหนียนอารมณ์ดี เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
หนิงหนิงว่าง่ายอย่างไม่คาดคิด ไปนั่งรออย่างเรียบร้อยอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น
[???]
[ของปลอมยอมแพ้แล้วเหรอ?]
[คงหิวจนทนไม่ไหวแล้วสินะ เจียงฉือซิงคืนนี้ก็ยังไม่แน่ว่าจะกลับมา]
[อดทนมาตั้งสองวันแล้ว ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย]
[ไปให้พ้น! หนิงหนิงเคยพูดถึงเจียงฉือซิงสักคำหรือยัง?]
[คุณผู้รู้มากในคอมเมนต์ทั้งหลาย ขอร้องล่ะ ไม่ต้องดูรายการแล้วได้ไหม? มีจินตนาการขนาดนี้ไปเขียนนิยายเลยไม่ดีกว่าเหรอ? จะมาดูรายการวาไรตี้ทำไม นี่มันเสียของนะ!]
[บางคนไม่รู้หรือไงว่าเวลาดาราลดน้ำหนักกัน บางคนแทบเอาชีวิตไม่รอด?]
[สองวันแล้วนะ พวกคุณทำให้ฉันรำคาญจนแทบบ้า! ไปให้พ้น!]
…
หนิงเหนียนเปิดตู้เย็นดู วัตถุดิบที
