บทที่ 44 มอร์ต้าเด็กสาวผู้ดูแล
ผู้ชมต่างตกใจกับคำพูดของหนิงหนิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจินกั่วที่แอบซุ่มดูเหตุการณ์อยู่
และเมื่อหนิงหนิงพูดประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ไร้ซึ่งความอบอุ่น ยิ่งทำให้น่ากลัวมากขึ้นไปอีก
วาเซียเอามือปิดหู “ไม่ฟัง ไม่ฟัง กฎหมายของมนุษย์มันเกี่ยวอะไรกับปีศาจอย่างฉันด้วย!”
“ไม่ได้” หนิงหนิงดุวาเซีย “นายต้องจำให้ได้”
เธอเปิดหนังสือแล้วอ่านให้วาเซียฟัง
วาเซียกระโดดลงจากหัวเข่าของหนิงหนิง แล้วนอนราบกับพื้น
หนิงหนิงจึงนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้ามัน แล้วท่องบทเรียนให้วาเซียฟังต่อทีละบท
วาเซียนอนแผ่อยู่บนพื้น ดูเหมือนหมดอาลัยตายอยาก
[แมวน้อยก็ไม่ชอบเรียนหนังสือเหมือนกันสินะ]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ อาจารย์ไม่ต้องท่องแล้วครับ]
[ฉันดูตามหนังสือแล้ว หนิงหนิงท่องได้ไม่มีผิดเลยสักคำ เก่งจังเลย]
[ไม่ใช่แค่นั้นนะ มันน่ากลัวกว่านั้นอีก เธอจำมันได้จริง ๆ ด้วย!]
[ของปลอมคนนี้จะทำอะไรกันแน่!]
[…ฉันไม่กล้าพูดอะไรแล้ว]
ปกติพวกเธอชอบด่าหนิงหนิง เพราะรู้ว่าหนิงหนิงจะไม่โต้ตอบแต่ตอนนี้ พวกเด็กผู้หญิงกลับไม่กล้าพูดอะไร พวกเธอกลัวว่าจะไปกระตุ้นให้หนิงหนิงโกรธจริง ๆ
“มาตราที่สองร้อยหกสิบสี่ของประมวลกฎหมายอาญา ระบุว่าการลักทรัพย์สินของรัฐหรือเอกชนที่มีมูลค่าสูง…จะถูกจำคุกไม่เกินสามปี…กรณีที่มีความร้ายแรง จะถูกจำคุกตั้งแต่สามปีถึงสิบปี…”
วาเซียเงยหน้าขึ้น แยกเขี้ยวใส่มอร์ต้าที่กำลังหดตัวอยู่บนข้อมือขอ
