งหนิงหนิง
“เฮ้! ไอ้งูยักษ์ขี้ขโมยเจ้าปัญหา!”
“เธอจบแล้ว!”
“จะถูกจับแล้วนะ!”
หางของมอร์ต้าขยับไหวเบา ๆ จนแทบไม่มีใครสังเกต
หนิงหนิงยกมือขึ้นมาขัดจังหวะการโต้ตอบของพวกเขา
เธอพูดเสียงเบา ๆ ว่า “อาหารในคุกไม่อร่อยหรอกนะ”
วาเซียนั่งหลังตรงทันที “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะไม่ทำผิดกฎหมาย”
ผู้ชมทั้งหลายมองดูแมวน้อยที่เมื่อกี้ยังทำตัวเหลวไหล แต่กลับเปลี่ยนเป็นจริงจังในพริบตา จนแทบจะหัวเราะตาย
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ โอ้แม่จ๋า ฉันจะหัวเราะตายแล้ว]
[สุดท้ายสิ่งที่ทำให้แมวน้อยตกใจ ก็เป็นอาหารในคุกนี่เอง]
[พูดถึงอาหาร ของปลอมกินข้าวหรือยัง?]
[ฉันไม่เห็นนะ]
[บางทีอาจจะแอบกินขนมหลังกล้องก็ได้นะ?]
[แอบกินตอนเปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอ?]
[พรืดด นึกภาพแล้วขำจัง]
[ฉันเริ่มสงสารแล้วนะ เจียงฉือซิงใจร้ายจริง ๆ บอกว่าจะไม่สนใจก็ไม่สนใจจริง ๆ]
[อะไรกันที่ว่าใจร้าย ถ้าดีกับของปลอมมากไปเดี๋ยวก็ได้ใจ ฉันสนับสนุนซิงซิงนะ ของปลอมจะกินหรือไม่กินก็ช่าง อดตายก็ไม่ทำให้ตระกูลเจียงกลัวหรอก ไม่กินข้าวแบบนี้กำลังประชดใครอยู่เหรอ]
[ฉันทนไม่ไหวแล้ว! ฟังจนจะอ้วกแล้ว หนิงหนิงไม่เคยพูดสักคำว่าที่เธอไม่กินข้าวเป็นเพราะเจียงฉือซิง ตั้งแต่ต้นจนจบพวกคุณเป็นคนพูดเองทั้งนั้น เธอเคยบอกกับพวกคุณด้วยตัวเองหรือไง?]
[พวกแอนตี้แฟนทั้งหลาย ดึกป่านนี้แล้วรีบไสหัวไปได้แล้ว ถ้าไม่ชอบดูก็ออกไปจากห้องไลฟ์ของหนิงหนิงสักที พวกคุณเป็นพวกชอบความเจ็บปวดหรือไง?]
เรื่องนี
