จริง นี่มันคฤหาสน์ของหนิงหนิงเองนะ ไม่ได้เช่าที่ไหนมา]
จินซุ่ยรู้สึกโมโหจนแทบจะตายกับพวกคนเหล่านี้
เมี๊ยว
วาเซียส่งเสียงร้องอีกครั้ง
หลี่หลุนและเจียงเจ๋อยี่ตื่นจากภวังค์
พวกเขามองเห็นว่าเซียที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนตู้ติดผนัง
แมวน้อยสีดำสนิททั้งตัว ดวงตาสีเขียว นอนขี้เกียจอยู่อย่างเกียจคร้าน
แมวน้อยตัวนี้น่ารักจังหลี่หลุนชอบแมว เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้แล้วซูมกล้องเข้าไป
วาเซียเอียงคอน้อย ๆ
นี่มันคืออะไรน่ะ?
แมวน้อยเอียงคอมองด้วยความสงสัย
ผู้ชมต่างหัวใจละลายไปตาม ๆ กัน
[แมวน่ารักจังเลย!]
[อยู่ที่ไหน ฉันจะย้ายเข้าไปเดี๋ยวนี้เลย! ฉันอยากลูบแมว!]
[ฉันก็อยากเช่าด้วย ไปต่อแถวรอกันเถอะ]
จินซุ่ยขมวดคิ้วแน่น
อ๊าาาาา!
ไม่ใช่ของเช่านะ ทำไมคนพวกนี้ถึงไม่ยอมฟังกันเลย!
วาเซียดมกล้องแล้วยื่นอุ้งเท้าออกมา ผลักกล้องให้ถอยหลังไปนิดหน่อย
หลี่หลุนรู้สึกได้ถึงความรังเกียจ
ช่างน่ารักจริง ๆ
เจียงเจ๋อยี่ก้มตัวลงแล้วพูดว่า “แมวน้อย พวกเรามารับคุณหนิงหนิง รู้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน?”
เขาแค่แกล้งพูดเล่น ๆ เท่านั้น
วาเซียส่งเสียงร้องไปทางชั้นสองสองสามครั้ง
หนิงหนิงที่อยู่ชั้นบน รีบลงมาทันที
เจียงเจ๋อยี่กับหลี่หลุนชะงักไป
ไม่จริงใช่ไหม?
พวกเขามองขึ้นไปที่ชั้นสอง
บนบันไดชั้นสอง มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่
เธอสวมหมวกฟางทรงกลมสีดำล้วน ประดับด้วยดอกกุหลาบสีแดงดอกหนึ่ง
ปีกหมวกกว้างบังใบหน้าของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นเพีย
