ออก
ซานอู่นอนอยู่บนพื้น ที่คอเต็มไปด้วยเลือด
ทำไมล่ะ? ทั้งที่ตายไปแล้ว ตอนนี้ถึงยังรู้สึกเหมือนกำลังจะตายอีกครั้ง
หนิงหนิงเดินลงมาจากบันได
“พวกคุณเป็นอะไรไหม?”
จินซุ่ยได้สติขึ้นมา เธอยังคงนั่งอยู่บนโซฟา ข้าง ๆ มีจินเฉียนตัวและเซี่ยลี่เฟินอยู่ด้วย
ทั้งสามคนกะพริบตา ที่ข้างเท้ามีผีที่แทบจะไม่เป็นไม่ตายนอนอยู่ ส่วนวาเซียนั่งหมอบอยู่บนพื้นดวงตาสีเขียวมรกตของมันกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่
พวกเขาทั้งหมดต่างเห็นภาพเหตุการณ์เดียวกัน วาเซียอัดใบหน้าผีอย่างรุนแรง
เหมือนกับกำลังฝันอยู่เลย
หนิงหนิงนั่งลงตรงข้ามกับพวกเขา วาเซียก็กระโดดขึ้นมานั่งบนตักของเธอแล้วนอนลง
ถังถังนั่งลงข้าง ๆ หนิงหนิง วาเซียเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ถังถังรีบขยับออกห่างทันทีวาเซียจึงนอนลงอีกครั้ง
ถังถังถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก
ในขณะที่เรื่องของหนิงหนิงเธอยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจเลย เรื่องของแมวน้อยตัวนี้ก็มาอีกแล้ว
สมองของเธอแทบจะหยุดทำงาน
ครอบครัวสามคนที่อยู่ตรงหน้าก็กำลังงงงวยไม่แพ้กัน
แมวตัวนี้คงจะกลายเป็นปีศาจไปแล้ว
หนิงหนิงกอดอก มองดูซานอู่ที่อยู่บนพื้นอย่างเกียจคร้าน
จินเฉียนตัวถามขึ้นมาว่า “เรื่องนี้จบแล้วใช่ไหม?”
หนิงหนิงตอบ “จัดการเสร็จแล้ว ยังมีอีกตัวอยู่ที่ชั้นบน ตอนนี้ฉันยังไม่เจอตัวที่สาม”
ยังมีอีกตัวอยู่ที่ชั้นบนงั้นเหรอ?
จัดการตั้งแต่เมื่อไหร่กัน พวกเขาไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
ทั้งสามคนสบตากัน ดวงตาเป็นประกายตื่
