เธอแวบหนึ่ง ด้วยสายตาที่แสดงความรังเกียจ
จินซุ่ยถึงกับงงงัน
สายตาที่มองด้วยความรังเกียจเหมือนคนแบบนั้นมันหมายความว่ายังไง
เดี๋ยวก่อน?
เซียเซียเข้ามาในภาพมายานี้ได้ยังไง
ผีตนนั้นดูเหมือนจะตระหนักได้แล้วว่าแมวตัวนี้คงจะมีความสำคัญกับคนพวกนี้มาก
มันรู้สึกตื่นเต้น มือที่จับข้อเท้าของจินซุ่ยก็เริ่มคลายออก
แขนที่ขาดทั้งสองข้างลอยขึ้นในอากาศ พุ่งตรงไปที่เซียเซียหมายจะบีบคอของวาเซีย
วาเซียยกอุ้งเท้าขึ้นฟาดซ้ายขวา ตบแขนที่ขาดทั้งสองข้างด้วยอุ้งเท้าของมัน
แขนที่ขาดกระแทกกับกำแพง ดังตุบสองครั้ง
วาเซียสะบัดอุ้งเท้า ช่างสกปรกจริง ๆ
ในเมื่อมันสกปรกอยู่แล้ว
อุ้งเท้าของมันจึงตบลงบนใบหน้าผีที่อยู่บนพื้นโดยตรง กรงเล็บจิกเข้าที่เบ้าตาของใบหน้าผี
แล้วค่อย ๆ บีบให้แน่นขึ้น
ใบหน้าผีส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
จินซุ่ยรีบเอามือปิดหู
วาเซียฉีกใบหน้านั้นออก ลากผีที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นออกมาทีละนิ้ว ๆ
ระหว่างนั้น เสียงกรีดร้องของผีดังไม่ขาดสาย
จินซุ่ยได้ยินแล้วรู้สึกหัวใจเต้นระรัว
ซานอู่รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะแยกออกเป็นสองส่วน
ผีทั้งตัวถูกลากออกมาแล้ว เลือดเปรอะเปื้อนไปทั้งร่าง
วาเซียอ้าปากกว้าง แล้วงับลงที่คอของปีศาจ
เลือดจากเส้นเลือดแดงพุ่งกระฉูดออกมาเหมือนน้ำพุ
จินซุ่ยตกใจถอยหลังไปทันที
“แม่เจ้า!”
แมวตัวน้อยนี่ ทำไมถึงดุร้ายยิ่งกว่าปีศาจซะอีก
หรือวาเซียก็อาจจะกลายเป็นผีไปแล้ว?
“วาเซีย ห้ามฆ่า”
วาเซียคลายปาก
