เนื้อห้อยอยู่ข้างเท้าของเธอ ตรงรอยขาดมีเศษเนื้อสีแดงห้อยระย้า ส่วนที่เหลืออยู่บนพื้นมีเพียงก้อนเนื้อสองก้อนที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด
ถ้าไม่ใช่เพราะประสบการณ์ที่ถูกทำให้ตกใจในช่วงที่ผ่านมา ตอนนี้จินซุ่ยคงจะเป็นลมไปแล้ว
เธอตัวสั่นเทาพยายามจะล้วงหยิบยันต์ในกระเป๋า
ข้อเท้าของเธอถูกรัดแน่นขึ้นกะทันหัน จินซุ่ยเจ็บจนล้มลงบนพื้น
ใบหน้าของคนคนหนึ่งปรากฏขึ้นมาบนพื้น
ใบหน้านั้นบวมพองและซีดขาว เหมือนกับคนที่จมน้ำตาย
มันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา เผยให้เห็นรูกลวงสองรูที่มีเลือดไหล
จินซุ่ยตกใจจนกรีดร้องเสียงดัง
วาเซียที่กำลังกินเป็ดย่างอยู่
หันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว
เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ
สามคนที่นั่งอยู่บนโซฟาไม่ขยับเขยื้อน ทุกคนจ้องมองไปข้างหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า
น่ารำคาญจริง ๆ
แต่ภารกิจนี้ หนิงหนิงเป็นคนมอบให้เขา
เขากระโดดลงจากโต๊ะ
จินซุ่ยกุมหัวใจที่เต้นรัวแทบจะวิ่งออกมา
จู่ ๆ ร่างสีดำก็พุ่งเข้ามาในระยะการมองเห็นของเธอ
วาเซียก้าวเดินแบบแมว ๆ โยกตัวไปมา แล้วทิ้งก้นลงนั่งตรงหน้าเธอพอดี มันนั่งลงข้าง ๆ ใบหน้าของผี
“เซียเซีย รีบวิ่งหนีเร็ว!” จินซุ่ยตะโกน
แย่แล้ว เธอลืมให้ยันต์กับเซียเซียไป
เธอมียันต์ติดตัว ผีทำร้ายเธอไม่ได้ เธอรู้ว่านี่เป็นแค่ภาพมายา
ขอแค่ใช้ยันต์ทำลายมัน เธอก็จะออกไปได้
เซียเซียนั้นแตกต่าง
มันเป็นเพียงแค่แมวน้อยที่อ่อนแอและไม่เข้าใจอะไรเลย!
จินซุ่ยกำลังจะร้องไห้ด้วยความร้อนใจ
วาเซียมอง
