าเหมือนกัน”
จินซุ่ยนั่งลง ตูตูสุนัขตัวน้อยของบ้านกระดิกหางให้เธอ สามีภรรยาคู่นี้ไม่อยากให้ลูกเห็นสีหน้าไม่ดีจึงยิ้มเหมือนดอกไม้บาน
เซี่ยลี่เฟินถาม “กลับมาแล้วเหรอ ตอนเที่ยงลูกรีบวิ่งออกไปทำไม ไปเที่ยวที่ไหนมาล่ะ”
จินซุ่ยตอบ “หนูไปเจอเจียงหนิงมาค่ะ”
เซี่ยลี่เฟินและจินเฉียนตัวทำสีหน้าสงสัย
ทั้งสองคนอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ เรื่องของตระกูลเจียงกำลังเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์กันอย่างกว้างขวางในช่วงนี้
เจียงหนิงหายตัวไปเกือบหนึ่งเดือนแล้ว และทางตระกูลเจียงก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย
“ลูกไปเจอเธอที่ไหน” เซี่ยลี่เฟินถาม
จินซุ่ยจิบน้ำก่อนตอบ “ที่โรงพยาบาลค่ะ เธอบอกว่าเธอโดดลงมาจากตึกก็เลยต้องนอนโรงพยาบาลอยู่เดือนหนึ่ง”
เซี่ยลี่เฟินกับจินเฉียนตัวต่างตกตะลึง
จินซุ่ยพูดต่อ “เธอความจำเสื่อมค่ะ”
สามีภรรยาทำหน้าตกใจอีกครั้ง
เซี่ยลี่เฟินพูดขึ้นมาว่า “ที่แสดงในละครทีวีมันเป็นเรื่องจริงด้วยเหรอเนี่ย”
เธอตีจินเฉียนตัวไปหนึ่งที “คราวหน้าถ้าฉันดูละครอีก ก็ไม่ต้องมาบ่นฉันแล้วนะ”
จินเฉียนตัว “ฉันจะดูกับเธอด้วย”
เขาอดที่จะรำพึงไม่ได้ “เรื่องราวของพวกตระกูลคนรวยนี่ มันช่างวุ่นวายจริง ๆ”
ทั้งสองคนถอนหายใจด้วยความรู้สึกเศร้าสลด
จินเฉียนตัวถาม “ลูกติดต่อกับเธอคนนั้นได้ยังไง ดูเหมือนพวกลูกจะไม่สนิทกันนี่”
พวกเขายังจำได้ว่าตอนนั้น จินซุ่ยวิ่งกลับมาจากงานวันเกิดของเจียงฉือซิงแล้วก็หงุดหงิดอยู่หลายวัน
ถามอยู่นา
