ิงหนิงแต่เธอเหมือนหายตัวไปจากโลกนี้
สถานที่ถ่ายทำก็เลือกไว้แล้ว และเริ่มจัดเตรียมแล้ว
เขาก็ยังติดต่อหนิงหนิงไม่ได้ เว่ยฉือแทบจะเป็นบ้าตาย ทางตระกูลเจียงก็เร่งเร้าเขาอยู่
เขารู้สึกสงสัยมาก คนคนนี้หายตัวไปจริง ๆ เหรอ
จนในที่สุดเขาก็ติดต่อได้ แต่ตอนนี้น้ำเสียงของเขากลับไม่ค่อยดีนัก
“คุณหนิงหนิงถ้าคุณไม่เต็มใจ โทรมาบอกแค่ครั้งเดียวก็คงไม่เสียเวลาคุณมากนัก พวกเราทีมงานรายการมีคนเยอะไม่ได้มีไว้คอยรับใช้คุณคนเดียว และยังมีงานอื่นอีกมากที่ต้องทำ คุณเข้าใจไหม?”
หนิงหนิงตอบ “ขอโทษค่ะ ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร ถ้าคุณโกรธที่หาฉันไม่เจอ นั่นเป็นเพราะฉันกระโดดตึกต้องนอนโรงพยาบาลมาหนึ่งเดือน ตอนนี้ก็ยังอยู่ที่โรงพยาบาลเพิ่งได้โทรศัพท์คืนมาวันนี้”
เว่ยฉือนิ่งเงียบไป
เขาสมควรตายจริง ๆ
“คุณมีธุระอะไรหรือเปล่า ฉันดีขึ้นพอสมควรแล้ว”
“ผมชื่อเว่ยฉือ ผมเป็นผู้กำกับรายการ ‘เราโตขึ้นแล้ว’ ทางรายการอยากจะคุยกับคุณและน้องชายของคุณสักหน่อยเรื่องสัญญา ทางเราต้องการให้พวกคุณมาเซ็นด้วยกัน ไม่ทราบว่าคุณจะสะดวกมาเมื่อไหร่ครับ?” เว่ยฉือพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง
“วันนี้ก็ได้ค่ะ” หนิงหนิงตอบ
“แน่ใจนะครับว่าได้? ร่างกายของคุณไม่เป็นอะไรไรแล้วใช่ไหม?” เว่ยฉือถามย้ำอีกหลายครั้ง
“ฉันจะบอกคุณหมอเองค่ะ” หนิงหนิงตอบ
พวกเขานัดเวลากันทางโทรศัพท์ว่าจะไปที่สถานีโทรทัศน์ในช่วงบ่าย
หลังจากวางสายโทรศัพท์ ถังถังก็รีบไป
