หาหมอเจ้าของไข้ของหนิงหนิง เพื่อขอ
อนุญาตออกจากโรงพยาบาลชั่วคราว หมอกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าให้หนิงหนิงกินอะไรที่ไม่ควรกินเมื่ออยู่ข้างนอก และห้ามออกกำลังกายหักโหม พร้อมทั้งสั่งกำชับอีกมากมายด้วยความเป็นห่วง
หนิงหนิงตั้งใจฟังทุกคำพูด
เมื่อรู้ว่าเธอขอออกจากโรงพยาบาล หลินเค่อก็รีบวิ่งมาหาและพูดบ่นย้ำเตือนมากมายเช่นกัน
ถังถังกลับไปหยิบเสื้อผ้ามาให้หนิงหนิงเปลี่ยน
เป็นชุดกระโปรงยาวสีขาว คอปกตุ๊กตา มีริบบิ้นสีเขียวที่เอว ที่ปลายแขนประดับไปด้วยลูกไม้ดอกเล็ก ๆ ดูเหมือนนางฟ้ามาก
“จำเป็นต้องใส่ชุดนี้ด้วยเหรอ?” หนิงหนิงถาม
ถังถังลองเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกหลายชุด มีแค่สีที่แตกต่างกันแต่สไตล์ยังคงเป็นแบบนางฟ้าเหมือนเดิม
หนิงหนิงถอนหายใจอย่างจนใจ “ฉันจะใส่ชุดสีขาว”
หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ ถังถังก็หยิบเครื่องสำอางออกมาช่วยปกปิดรอยคล้ำใต้ตาให้หนิงหนิง ด้วยผิวที่ขาวของเธอทำให้รอยคล้ำใต้ตาเห็นได้ชัดเป็นพิเศษ
“เข้าโรงพยาบาลแล้วก็อย่าอดนอนสิ”
หนิงหนิงหรี่ตามอง เธอไม่ชินกับการที่มีคนเข้ามาใกล้ขนาดนี้
หลังจากทาลิปสติกแล้ว สีหน้าเธอดูดีขึ้นมาก
หนิงหนิงลุกขึ้นยืน เดินไปสองก้าว
ถังถังร้อง “ว้าว” ออกมา
ชุดกระโปรงยาวสีขาวทำให้หนิงหนิงดูขาวผ่องยิ่งขึ้น ขาวจนเป็นประกาย ความขาวช่วยกลบจุดด้อยได้สามส่วน ยิ่งไปกว่านั้นหนิงหนิงเองก็สวยอยู่แล้ว
เธอมองคนอื่นด้วยแววตาเย็นชา บุคลิกภาพเธอดูเย็นชาขึ้นมาก
หลังจากที่หนิงหนิงส
