ูญเสียความทรงจำ แม้แต่บุคลิกภาพก็เปลี่ยนไป
แต่ก่อนในแววตาของเธอ มักจะมีความน่าสงสารฉายออกมาโดยไม่รู้ตัว แต่ตอนนี้ไม่มีเหลืออยู่เลย
มองแบบนี้แล้ว ตระกูลเจียงนี่ไม่ใช่มนุษย์จริง ๆ
ช่วงบ่าย
ก่อนออกจากบ้าน หนิงหนิงสวมหน้ากากอนามัยและหมวกปิดบังใบหน้าอย่างมิดชิด
ขณะที่ถังถังไม่ทันสังเกต เธอให้มอร์ต้าถือลูกแก้วคริสตัลไว้
ภายในลูกแก้วคริสตัลเป็นประกายระยิบระยับ มอร์ต้าชอบมันมากขณะที่คาบมันไว้ก็สะบัดหางงูไปมา
เธอไม่สามารถพาวาเซียไปด้วยได้ หนิงหนิงจึงให้เขาอยู่ที่โรงพยาบาล วาเซียเลยหันก้นใส่หนิงหนิง
พอหนิงหนิงออกจากประตูไป เขาก็แอบหนีออกไปเที่ยวเล่นทันที
วันนี้อากาศดี แสงแดดอบอุ่น
บริษัทไม่ได้จัดรถให้หนิงหนิง ถังถังจึงเรียกรถผ่านแอป รถมาถึงแล้วและกำลังจอดรออยู่ข้างนอก
พอขึ้นรถหนิงหนิงก็พิงหน้าต่าง
ถังถังตกใจ
หนิงหนิงมีเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก ใบหน้าแดงผิดปกติ
“เป็นอะไรไปหรือเปล่า มีตรงไหนที่รู้สึกไม่สบายไหม”
ไม่ใช่ว่าอาการดีขึ้นแล้วหรอกเหรอ เพิ่งออกมาจากโรงพยบาลเดินมาได้แค่ไม่กี่ก้าวเอง
หนิงหนิงโบกมือปฏิเสธ
หลังจากพักสักครู่ เธอจึงค่อย ๆ รู้สึกดีขึ้น
เธอกับแสงแดดนี่ไม่ถูกกันจริง ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มองโลกใบนี้อย่างจริงจัง ไม่ใช่การดูรูปภาพในหนังสือหรือแค่ฟังเสียงเท่านั้น
ปลายเดือนมีนาคม เป็นช่วงที่ดอกไม้ผลิบานสะพรั่ง ทั้งดอกท้อ ดอกไม้จีนและดอกแพร์เบ่งบานเต็มสองข้างทาง
ตลอดเส้นทางหนิงหนิงเห
