ับแอบดูการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายไปด้วย
วาเซียเริ่มส่งเสียงเชียร์ “สู้ ๆ นะ เจ้าสีทอง!”
เจ้าสีทองน้อยได้รับกำลังใจจากวาเซีย จึงได้เปรียบในการต่อสู้
ด้านสีดำไม่ปล่อยใบหน้าวิญญาณออกมาอีก มันหันมาสู้กับฝั่งสีทองเต็มที่
วิญญาณสีทองค่อย ๆ แผ่ปกคลุมครึ่งสีดำ ใบหน้าวิญญาณทั้งหลายละลายหายไปในแสงสีทอง
วิญญาณบางดวงที่ยังไม่ถูกกลืน ถูกผลักออกจากก้อนวิญญาณแล้วรีบหนีไปทันที
ดวงวิญญาณค่อย ๆ สงบลง เหลือเพียงจุดดำเล็ก ๆ ที่ถูกวิญญาณสีทองบีบให้จนมุม
วาเซียถาม “ทำไมมันไม่กินให้หมดล่ะ?”
หนิงหนิงก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
ดวงวิญญาณสีทอง
วาเซียน้ำลายไหล “หอมจังเลย”
มีก้อนแสงเล็ก ๆ ลอยออกมาจากดวงวิญญาณ แล้วค่อย ๆ ล่องลอยมาทางหนิงหนิง
หนิงหนิงยกลูกแก้วคริสตัลขึ้น กลุ่มแสงถูกดูดเข้าไปในลูกแก้วครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งลอยไปหาวาเซีย
วาเซียอ้าปากกว้าง แล้วงับกลุ่มแสงเข้าปากในคำเดียว
มันอร่อยจริง ๆ ด้วย
“ทำไมนายกินมันเข้าไปล่ะ?” หนิงหนิงถาม
ทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร
วาเซียนอนราบไปกับพื้น ก้มหน้าด้วยท่าทางรู้สึกผิด
“ช่างมันเถอะ กลับกันเถอะ” หนิงหนิงพูด
ขณะที่คนกับแมวเพิ่งออกมาจากบันไดทางขึ้น ก็เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าลิฟต์
เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เขาค่อย ๆ หันศีรษะมา
ดูจากรูปร่างแล้วเขาสูงมาก ประมาณหนึ่งเมตรเก้าสิบ
เขาใส่สูทดำเรียบร้อย กระดุมทุกเม็ดติดแน่นหนาที่กระเป๋าอกเสื้อมีเข็มกลัดรูปดอกทานตะวันติดอยู่ ในอ้
